Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΑΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1968/1973


 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Δικαίωμα στο Δημοψήφισμα για το Σύνταγμα είχαν και οι πολιτικοί κρατούμενοι.

 

Το σύνταγμα του 1968/73 στόχο είχε να εξυγειάνει τον θεσμό του κοινοβουλίου, οι μεταρυθμίσεις που έκανε είναι οι πιό κάτω:

1.     Βουλευτές εκλεγόμενοι 180 (άρθρο 56 παρ 1)

2.     Βουλευτές «αριστίνδην» 20 (άρθρο 57) αυτοί διορισζόντουσαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ήταν πολίτες που διακρίθηκαν «εις τον πολιτικόν, κοινωνικόν, οικονομικόν και επιστημονικόν βίον». Είχαν την ίδια θητεία με τους αιρετούς, τους ίδιους όρους, μετείχαν «αποκλειστικώς και μόνον» για την «ενάσκησιν του νομοθετικού έργου» (άρθρο 57 παρ 11). Σκοπός ήταν να υπάρχει μια υπερκομματική εθνική φωνή στο κοινοβούλιο.

3.     Καθιέρωση του ασυμβιβάστου βουλευτού με την ιδιότητα του υπουργού (άρθρο 88 παρ 2). Με στόχο τον διαχωρισμό της Νομοθετικής από την Εκτελεστική εξουσία, αποφυγή συναλλαγών για σχηματισμό κυβερνήσεως και την δυνατότητα να γίνουν υπουργοί μη πολιτικοί τεχνοκράτες.

4.     Κατάργηση των βουλευτικών ατελειών (άρθρο 70 παρ 1).

5.     Απαγόρευση επανεκλογής βουλευτού για Τετάρτη συνεχή φορά (άρθρο 61 παρ 4). Με τον τρόπο αυτό πλητόταν ο ο πολιτικός επαγγελματισμός και τα πολιτικά τζάκια.

6.     Εφαρμογή του εκλογικού νόμου για τις μεθεπόμενες εκλογές (άρθρο 61 παρ 2).

7.     Επέκταση της βουλευτικής περιόδου στα 5 χρόνια (άρθρο 61 παρ 1).

8.     Καθιέρωση ευρυτάτων εκλογικών περιφερειών (άρθρο 57 παρ 3) για να παταχτεί η πελατειακή σχέση και ο τοπικός «κομματάρχης».

9.     Ίδρυση του θεσμού των βουλευτών Επικρατείας (άρθρο 57 παρ 4) ο θεσμός επέζησε μέχρι σήμερα.

10.  Επίτροπος της Βουλής (άρθρο 127) είναι αντίστοιχος θεσμός που εφαρμόζεται στα Σκανδιναυικά κράτη, πρόκειτα για νομομαθή με αποστολή τον έλεγχο λειτουργίας του Κοινοβουλίου.

11.  Προσόντα βουλευτών (άρθρο 61 παρ 1,2,3) : Να είναι 25 ετών Έλλην, με απολυτήριο ΜΕ, να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές υποχρεώσεις, να μη έχει καταδικαστεί για προδοσία, ανθρωποκτονία, κατασκοπεία, ληστεία, κλοπή, δωροδοκία, λιποταξία, παραχάραξη, πλαστογραφία, απάτη, εκβιασμό, απιστία, έγκλημα ηθών, εμπορία ναρκωτικών, συκοφαντική δυσφήμιση, ότι συμμετέχει σε κόμμα, οργάνωση, σωματείο με σκοπό την ανατροπή του πολιτεύματοςκαι του κοινωνικού καθεστώτος.

12.  Απαγόρευση σε υπουργό να θέση υποψηφιότητα βουλευτού στις επόμενες εκλογές (άρθρο 61 παρ 5). Με σκοπό να μη ασκούν μικροπολιτική οι υπουργοί.

13.  Κατάργηση της διεξαγωγής εκλογών από υπηρεσιακές κυβερνήσεις (άρθρο 60 παρ 2).

14.  Περιορισμός της ποινικής ασυλίας των βουλευτών (άρθρο 68). Κατάργηση της ασυλίας «δι εξύβρισιν, απλή και συκοφαντική συσφήμισιν εναντίον προσώπου και αρχής. Εις τας περιπτώσεις ταύτας ουδεμία άδεια της Βουλής απαιτείται προς δίωξιν αυτού».

15.  Διαίρεση της Βουλής σε δύο τμήματα (άρθρο 71 παρ 3,4,5 και άρθρο 72 παρ 3 ).

16.  Θέσπιση ειδικών επιτροπών επεξεργασίας νομοσχεδίων (άρθρο 77).

17.  Συνεδρίαση της ολομελίας τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα (άρθρο73).

18.  Ελάχιστο ποσοστό ψήφων για την είσοδο κόμματος στην Βουλή (άρθρο 57 παρ 6) ο θεσμός επιβίωσε μέχρι σήμερα.

19.  Απαγόρευση μεταστάσεως βουλευτού σε άλλο κόμμα (άρθρο 62 παρ 2).

20.  Ελάχιστο όριο παρουσίας βουλευτών (άρθρο 57).

21.  Αποβολή και περικοπή αποζημιώσεως σε τρεις συνεχείς παρεκτροπές βουλευτού (άρθρο 69 παρ 5).

22.  Παρακράτηση βουλευτικής αποζημίωσης για κάθε απουσία (άρθρο 70 παρ 2).

 

Ασφαλώς το μεταπολιτευτικό σύνταγμα φρόντισε να διαγράψει όλες σχεδόν αυτές τις ρυθμίσεις. Προσέξτε πόσο προοδευτικές ρυθμίσεις προέβλεπε το Σύνταγμα της Χούντας.
 
 

Δημοψήφισμα 1968
Εγγεγραμμένοι6.516.285
Ψήφισαν5.048.90477,47%
Άκυρα ψηφοδέλτια18.5150,37%
Έγκυρα ψηφοδέλτια5.030.58999,63%
ΨήφοιΠοσοστό
Symbol confirmed.svg Ναι4.638.46692,21%
Symbol delete vote.svg Όχι391.9237,79%
Αποχή22,53%
 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ του Μάνου Χατζηδάκη εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Γ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΜΕ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ



 

Η Σοβιετική Στρατιωτική Αποστολή (ΣΣΑ) έφτασε στα ελληνικά βουνά το βράδυ της 26ης Ιουλίου 1944,  η ΣΣΑ δεν ήταν καθόλου στρατιωτική ήταν καθαρά πολιτική και έφτασε στα ελληνικά βουνά με καθαρά κομματική αποστολή απ ευθείας από τον Στάλιν για να «καθοδηγεί» το ΚΚΕ και να «ελέγχει επί τόπου» την εφαρμογή των εντολών της ΕΣΣΔ.
 
 
 
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Δύο αξιωματικοί της Σοβιετικής Στρατιωτικής Αποστολής στην ελεύθερη Ελλάδα.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης συναντήθηκε με την ΣΣΑ γράφει:

«Ώσπου αποφάσισαν να μας στείλουν τη ΣΣΑ. Η αποστροφή των πραγμάτων ήταν πια καθαρή. Μας την έστειλαν στα τέλη Ιουλίου 1944. Τότε έφτασαν και ήταν κουμπωμένοι μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Κατάλαβες; Μαζί τους είχαν και τον Βαβούδη που εγώ τον καθοδηγούσα στον Πειραιά και τον γνώριζα πολύ καλά από το 1929 ακόμα...».

Η συζήτησή τους ήταν καθαρά πολιτική και από την αρχή περιστράφηκε στην συμφωνία του Λιβάνου.

«...Πριν ακόμα βάλω εγώ το ζήτημα για τον Ζαχαριάδη, μας έθεσαν αυτοί το ζήτημα γιατί ανακαλέσαμε τους αντιπροσώπους από τον Λίβανο.

Τότε ο Τσερνίτσεφ, όχι ο ποπώφ που ήταν στρατιωτικός αλλά ο Τσερνίτσεφ, που είχε το ψευδώνυμο Νικολάου και παλιότερα δούλευε στη σοβιετική πρεσβεία της Αθήνας, μου λέει:

"Και τι έχετε υπόψη σας, να πολεμήσετε ενάντια στους Εγγλέζους;".

Του λέω ότι:

 "Αν παρουσιαστεί ανάγκη, φυσικά θα πολεμήσουμε και με τους Εγγλέζους".

Μου κάνει ένα μορφασμό πολύ χαρακτηριστικό. Τι εσήμαινε αυτό; Αποδοκιμασία της απάντησής μου. Εγώ εκείνη τη στιγμή τα έχασα. Είδα ότι αποδοκιμάζομαι. Ο Τσερνίτσεφ δεν μπορούσε να πει κάνε αυτό ή εκείνο. Σε καμιά περίπτωση.
Αλλά ο μορφασμός του έλεγε καθαρά: <Τι μου λες τώρα εσύ>.
Στραπάτσο.
Και ήταν παραμονές της συνεδρίασης της ΚΕ. Άντε τώρα να βρεις άκρη... Αυτός ο μορφασμός εμένα με έκανε ανω – κάτω. Και αυτό κατά κύριο λόγο μας εξανάγκασε να αποφασίσουμε να δεχτούμε τη συμφωνία του Λιβάνου και να στείλουμε τους υπουργούς μας στην Κυβέρνηση....».

Ένας μορφασμός στάθηκε ικανός να κάνει τον Γ Ιωαννίδη ανω – κάτω αυτό δείχνει πόσο χαμηλό ήταν το πολιτικό και ψυχικό ανάστημα των ηγετών του ΚΚΕ, πόσο ασπόνδυλοι ήταν, οι δε σοβιετικοί καθοδηγούσαν τα πάντα με ένα μορφασμό.
 
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γ. Ιωαννίδης, επάγγελμα κουρέας. Πέθανε στην Ρουμανία, άρρωστος και διωγμένος από το κόμμα του.

Ολα αυτά θα κάνουν τον Ιωαννίδη να συμπληρώσει λίγο αργότερα στις αναμνήσεις του για τους Σοβιετικούς:

«...Τους κατατοπίσαμε για όλα από την πρώτη στιγμή. Μ αυτό μπορούσαν να δουν και έβλεπαν την ειλικρίνεια μας. Παρ όλα αυτά αυτοί αυτοί δεν ήθελαν αν αναλάβουν καμμιά υποχρέωση. Δεν ήταν πια ότι δεν μας είχαν εμπιστοσύνη. Αλλά ήταν ότι ήξεραν πως η Ελλάδα την είχαν αναλάβει υπό την επιρροή τους οι Άγγλοι. Το ήξεραν αυτόκαι τι να μας πουν. Δεν μπορούσαν να μας το πουν. Δεν μπορούσαν να μας το πουν....».

Με δύο λόγια η λοιρασιά που έγινε σε σφαίρες επιρροής ήταν θέμα υψηλής πολιτικής και δεν έπεφτε λόγος στους Έλληνες κομμονιστές!

Ο Γ Ιωαννίδης για να δικαιολογήσει διηγείται ότι:

«... δε μας δώσαν ούτε ένα φυσίγγι στην περίοδο του αγώνα και προς το τέλος, με την αποχώρηση των Γερμανών, ούτε τότε μας δώσαν ένα φυσίγγι».

Δεν δόθηκε βοήθεια, ούτε όταν ο Ερυθριάδης πήγε τον Σεπτέμβριο του 1944 στη Σόφια και συναντήθηκε με τον αρχηγό τού προελαύνοντος στα Βαλκάνια Κόκκινου Στρατού, στρατάρχη Τολμπούχιν.

Αφηγούνταν ο Ιωαννίδης με παράπονο ότι όταν ο Ερυθριάδης ζήτησε από τον σοβιετικό στρατό ενίσχυση σε όπλα και πολεμοφόδια, ο σοβιετικός στρατάρχης αρνήθηκε:

«Ο Τολμπούχιν είπε ότι "δεν μπορούμε τώρα". Και δεν μας έστειλε ούτε ο Τολμπούχιν. Μπορούσε τέλος πάντων, εκεί από τα σύνορα, να μας στείλει καμιά παρτίδα πολεμικό υλικό».

Και γιατί να δώσει βοήθεια αφού ήδη είχαν αποφασίσει τίνος οικόπεδο ήταν η Ελλάδα.

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Τα πάντα τα είχαν μοιράσει, οι Έλληνες κομμουνιστές καθοδηγούντο με γκριμάτσες από τα μέλη της ΣΣΑ.
 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γιάννης Ιωαννίδης: «Αναμνήσεις», εκδόσεις Θεμέλιο.

 

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΚΤΑΚΤΩΡ



 

Μετά τις κυβερνήσεις των αποστατών τις οποίες στήριζε η ΕΡΕ υπό την αρχηγία του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ανέλαβε κυβέρνηση του τόπου ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος την 4η Απριλίου 1967 με εντολή του Βασιλέα, ο ηγέτης της παράταξης που είχε ηττηθεί εκκλογικά γινόταν πρωθυπουργός.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος με την εκδότρια Ελένη Βλάχου.


Βέβαια πια είναι γνωστό ότι με την μεσολάβηση του Κωνσταντίνου Β οι εκλογές που θα γινόντουσαν ήταν ήδη συμφωνημένες.

Ο πρέσβης των ΗΠΑ Φ Τάλμποτ έγραφε στην Ουάσιγκτον πως ο Π Κανελλόπουλος δήλωσε στον Κωνσταντίνο Β ότι  αν διαφαινόταν νίκη της Ενώσεως Κέντρου (ΕΚ) στις εκλογές τότε:

«.... θα τις ανέβαλλε επ αόριστον και θα ήταν διατεθειμένος να καταστή de facto δικτάκτωρ....».

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΦΑΚΕΛΛΟΣ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ του Μ. Ν. Χατζηδάκη εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ του Αλ Παπαχελά

 

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Ἡ πίστη τοῦ λαοῦ μας κατὰ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα


Φώτης Κόντογλου - Ἡ πίστη τοῦ λαοῦ μας κατὰ τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα

 

 

Ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι, ἐκεῖνα τὰ ἀγράμματα γεροντάκια καὶ οἱ γριοῦλες, ποὺ τὴν Σαρακοστὴ καὶ τὴν Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται ὅλη μέρα στὴν ἐκκλησία, ζήσανε ἀπὸ τὰ μικρά τους χρόνια ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου καὶ καταλάβανε αὐτὸ τὸ χαροποιὸν πένθος, ποὺ δὲν τὸ καταλάβανε, ἀλοίμονο, οἱ σπουδασμένοι μας, ποὺ θέλουνε νὰ τοὺς διδάξουνε, ἀντὶ νὰ διδαχθοῦνε ἀπ᾿ αυτούς.

 

Τώρα τὶς μέρες τῆς Σαρακοστῆς, τῆς Μεγάλης Βδομάδας καὶ τοῦ Πάσχα πορεύονται μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ἀκολουθᾶνε ὁλοένα ἀπὸ πίσω του, ἀληθινά, ὄχι φανταστικά, ἀκούγοντάς Τον νὰ λέγῃ:«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ παραδοθήσεται ὁ Ὑιὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ».

 

Μαζί του βρίσκονται στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο καὶ δακρύζουνε ἀπὸ τὰ λόγιά Του, μαζί Του πᾶνε στὸ πραιτώριο καὶ στὸν Πιλᾶτο, μαζί Του ῥαπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του ἐμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ἀνασταίνονται.

Τὰ μάτια τους γίνονται βρῦσες καὶ τρέχουνε, μὰ αὐτὰ τὰ δάκρυα δὲν εἶναι δάκρυα τῆς ἀπελπισίας, ἀλλὰ τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς βεβαιότητας πὼς μ᾿ αὐτὰ ποτίζεται τὸ ὁλόδροσο κι ἀμάραντο δέντρο τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτὸ γίνεται κάθε χρόνο. Ὤ! Πόσο ἀληθινὰ πίστι εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστι τοῦ λαοῦ μας!

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

ΜΕΓΑΣ ΔΟΥΚΑΣ ΝΟΤΑΡΑΣ



 Ο μέγας δούκας της Πόλης τις μέρες της Άλωσης, Λουκάς Νοταράς ήταν ο πρώτος Βυζαντινός άρχοντας, από τις πιο μεγάλες μορφές στα τελευταία ελεύθερα χρόνια της  Βασιλεύουσας. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος κρίνοντας άξια, τον έκαμε Πρωθυπουργό, Ύπατο του Κράτους, λειτουργό και Μέγα Δούκα.
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Λουκάς Νοταράς. Βυζαντινός αξιωματούχος, ο τελευταίος «μέγας δουξ» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Χαλκογραφία (Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη). greekencyclopedia.com

Ο Νοταράς στην Άλωση φρουρούσε τον Κεράτιο από το Πετρίο μέχρι την πύλη της Αγίας Θεοδοσίας, με 100 Ιππείς και 500 σφενδονήτες και τοξότες. Ο Δούκας και ο Κριτόβουλος είναι δύο από τους τέσσερις Έλληνες ιστορικούς που ασχολήθηκαν με την Άλωση. Αυτός εκφράζεται με θερμά επαινετικά λόγια για την συμπεριφορά του Νοταρά στο πεδίο της μάχης. Συγκεκριμένα, ο Δούκας αναφέρει: «Ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, μαζί με πεντακόσιους άνδρες, περιπολούσε, εμψύχωνε τους στρατιώτες παντού όπου κι αν ήσαν, κι εντόπιζε αυτούς που παραμελούσαν το καθήκον τους. Καθημερινά συνέβαινε αυτό»

Ο Κριτόβουλος αναφέρει ότι μετά την άλωση του φρουρίου της Πριγκίπου, η οποία πραγματοποιήθηκε από τον αντιναύαρχο Μπατόγλου, ο εξωμότης Βούλγαρος προσπάθησε να καταλάβει το λιμάνι του Κεράτιου Κόλπου.

 

Βλέπετε, ο Σουλτάνος πίστευε ότι οι υπερασπιστές του τείχους κατά μήκος του Κεράτιου, επειδή ήταν ελάχιστοι, δεν θα μπορούσαν να το προστατέψουν.

 

Όμως, τους περίμενε μια οδυνηρή έκπληξη. Τα πληρώματα των χριστιανικών πλοίων είχαν εκπαιδευτεί από τον Μεγάλο Δούκα Λουκά Νοταρά, με αποτέλεσμα οι πολλοί περισσότεροι Τούρκοι να νικηθούν κατά κράτος.

 

Επίσης ο Ενετός ιατρός Νικολό Μπάρμπαρο ο οποίος κατέγραψε το χρονικό της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης (υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των θλιβερών γεγονότων), αναφέρει ότι ο Νοταράς ήταν επικεφαλής εκείνων των στρατιωτικών του Βυζαντίου που έβρισκαν και κατέστρεφαν τα τούνελ των Τούρκων. Την επιχείρηση καθοδηγούσε ο Γερμανός μηχανικός Γιοχάνες Γκραντ. Οι Τούρκοι έσκαβαν από έξω προς τα μέσα, ώστε να βρεθούν υπογείως μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Νικολό Μπάρμπαρο λοιπόν, μας λέει ότι ο Νοταράς με τους στρατιώτες του κατέστρεψαν 14 τούνελ ώσπου οι Τούρκοι τα παράτησαν απογοητευμένοι πλήρως. Επίσης ο Νοταράς με εφεδρικό σώμα αποτελούμενο από 100 ιππείς στράτευε δίπλα στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων από όπου εφορμούσε, αν και κατά την διάρκεια της πολιορκίας μετακινήθηκε πολλές φορές, όπως και άλλες διοικήσεις.

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως.

 Οι Τούρκοι είχαν μπει στην Πόλη, μα εκείνος αγωνιζόταν ακόμη. Και σαν τον κύκλωσαν ήρθε η αιχμαλωσία. Οι δυο γιοι του είχαν πέσει στα τείχη υπερασπίζοντας τον τόπο κι εκείνος πιάστηκε αιχμάλωτος μαζί με την Κυρά του, την κόρη, τον γαμπρό του κι ελπίδα στερνή το δεκατετράχρονο βλαστάρι του. Επέζησε από την σφαγή και είχε τεθεί σε κατ΄οίκον περιορισμό.

Ο Λουκάς Νοταράς  ήταν σφόδρα Ανθενωτικός, αποδίδεται σε αυτόν η ρήση «κρειττότερον ἐστίν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν». Οι δε αρχικές περιγραφές για τον Νοταρά είναι από τους ενωτικούς και φίλους του Αυτοκράτορος, Σφραντζή και Κριτόβουλο, με αποτέλεσμα να μην είναι αντικειμενικές.

Κατά τον Σ. Ράνσιμαν, «η Ιστορία επιδικάζει ότι η υπό τέφραν επιβίωση του ελληνισμού και η αναγέννησή του οφείλονται στην μετά την αποτυχία της Ένωσης επίσπευση της πτώσης της Κωνσταντινουπόλεως. Η θέση και η στάση του Νοταρά δικαιώνονται. Πολιτική οξύνοια ή άκρατος θρησκευτικός φανατισμός που ταυτίστηκε με μια σωστή τοποθέτηση; Ο Νοταράς παίρνοντας θέση κατά της ένωσης των Εκκλησιών υπάκουε στο βαθύ ένστικτο της διαιώνισης της φυλής, που ήταν ανέκκλητα δεμένη με την ορθοδοξία. Η θυσία του, το τραγικό τέλος του, που αποκαλύπτουν τη γνησιότητα των αισθημάτων του, συνηγορούν ως απάντηση. Πέρα όμως από την ιστορική του δικαίωση, το ψυχικό του σθένος είναι παράδειγμα πολύ ισχυρότερο π.χ. από το «ή ταν ή επί τας» και άλλα παραδείγματα της Ιστορίας. Η θυσία των ηττημένων έχει μεγαλύτερη αξία από κείνη των ελευθέρων».

Εντούτοις, κανένας Έλληνας δεν ήταν διατεθειμένος να παραδοθεί αμαχητί στους Τούρκους, όπως και κανένας αμερόληπτος παρατηρητής δεν μπορούσε να αμφιβάλει ότι η πτώση της Πόλεως ήταν απλώς θέμα χρόνου.

 Η κόρη του, Άννα Νοταρά, έχει ήδη διαφύγει στην Ιταλία και δη στην Βενετία, όπου ο Νοταράς είχε μεταφέρει μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Από την Βενετία, η Άννα και η θεία της βοήθησαν παρά πολλούς Έλληνες πρόσφυγες, ενώ κατέβαλαν και πολλά χρήματα ως λύτρα για την απελευθέρωση αιχμαλώτων.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Κων/νος Παλαιολόγος.

Μετά την Άλωση, με όλα τα φρικιαστικά γνωστά επακόλουθα, ο Νοταράς συνελήφθη σε κάποιον Πύργο και οδηγήθηκε στον Μωάμεθ στο Κοσμήδι.

Ο Μωάμεθ λέει στον Νοταρά ότι θα ελευθερώσει κι αυτόν και την οικογένειά του, θα τον κάνει μάλιστα Διοικητή της Κωνσταντινούπολης. Δίνει 1000 άσπρα στον καθένα και τους στέλνει σπίτι τους…

Όμως ακριβώς την επομένη ημέρα ο Σουλτάνος έκανε συμπόσιο, θέλοντας να γιορτάσουν την μεγάλη του νίκη, μετά το τριήμερο κούρσεμα της Πόλης και το μοίρασμα των λαφύρων. Επάνω στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού, λένε ότι ο Μωάμεθ κατανάλωσε πάρα πολύ κρασί.  

Οι φίλοι του παιδόφιλου σουλτάνου Μωάμεθ τού περιέγραψαν την ωραιότητα του 14χρονου τρίτου γιου τού Νοταρά και τότε έστειλε αξιωματικό του να ζητήσει από τον Νοταρά τον γιό του για το χαρέμι του.

Ο αξιωματικός του Μωάμεθ, λέει στον Νοταρά ότι ο Σουλτάνος περιμένει να του δώσει το 14χρονο παιδί του για το χαρέμι του. Ο Νοταράς, αηδιασμένος και με φρόνημα λιονταρίσιο απαντά οργισμένος:

– Όχι! Αυτό δεν θα γίνει ποτέ!

– Μόνον που το «Όχι» δεν το δέχεται ο Σουλτάνος, απαντά ο αξιωματικός του Πορθητή. Το «Όχι» στο πρόσωπό του συνοδεύεται με τον αποκεφαλισμό εκείνου που τόλμησε να το ξεστομίσει. Το γνωρίζετε…

 – Χίλιες φορές καλύτερα ο θάνατος, παρά η ατίμωση, αποκρίνεται ο γίγαντας Νοταράς. Μόνον που κάνω έκκληση στον ανθρωπισμό σου. Θέλω να σκοτώσεις πρώτα τον γιο μου κι ύστερα εμένα, ώστε να είμαι σίγουρος ότι δεν θα μπει στο χαρέμι, αν εγώ φύγω πρώτος…

Τα λόγια του Νοταρά άγγιξαν τον Τούρκο απεσταλμένο. Ίσως να ήταν κι αυτός πατέρας. Ίσως να θαύμασε το θάρρος, τον ανδρισμό και το δίκαιο των λόγων του Μεγάλου Δούκα. Πάντως, μετά από ολιγόλεπτη σκέψη συμφώνησε.

Ο ιστορικός της Άλωσης Δούκας μας παραθέτει τα λόγια που απηύθυνε ο τραγικός πατέρας προς το παιδί και τον γαμπρό του, λίγο προτού τους αναλάβει ο δήμιος:

 «Αγαπημένοι μου, πού είναι ο βασιλιάς μας; Χθες δεν δολοφονήθηκε; Πού είναι ο συμπέθερός μου και πατέρας σου, ο Μέγας Δομέστιχος; Πού είναι ο Μέγας σταυλάρχης Παλαιολόγος με τους γιους του; Δεν σφάχθηκαν χθες στον πόλεμο; Μακάρι να είχαμε πεθάνει κι εμείς μαζί τους. Ωστόσο και τούτη δω η ώρα είναι η κατάλληλη. Να, τώρα είναι η ευκαιρία. Να, ας πεθάνουμε κι εμείς στο όνομα Αυτού που σταυρώθηκε για το χατίρι μας, θανατώθηκε και αναστήθηκε, για να γευτούμε μαζί του τα αγαθά Του».

Και στη συνέχεια ο Νοταράς σταυρώνεται αλλεπάλληλες φορές. Αγκαλιάζει με σπαραγμό το παιδί του και βλέπει κάτωχρος να κυλάει μπροστά του το πρώτο κεφαλάκι χτυπημένο από το κοφτερό γιαταγάνι του δήμιου. Ξεσχίζεται η καρδιά του, μα πρέπει ν’ αντέξει. Να δει τον αποκεφαλισμό και του γαμπρού του, ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν θα τους σύρουν στο χαρέμι.

Με την θυσία τους οι τρεις άντρες γίνονται Νεομάρτυρες.

 

Αφού εκτελέστηκε ο Νοταράς, η περιουσία που είχε στην Κωνσταντινούπολη κατασχέθηκε όλη. Δυστυχώς, η σύζυγος του Μεγάλου Δούκα, μετά τον θάνατο του άντρα της, πουλήθηκε σαν σκλάβα και πηγαίνοντας προς την Ανδριανούπολη, πέθανε σαν σκλάβα στον δρόμο. Έτσι μαρτυρικά έληξε η ζωή της άλλοτε κραταιάς δούκισσας του Βυζαντίου.

Η κόρη του η Άννα είναι η μόνη που σώθηκε, που ήταν εγκαταστημένη στη Βενετία και δεχόταν, φιλοξενούσε και φρόντιζε όποιον έφτανε πρόσφυγας στην πόλη των Δόγηδων.

Ο Ίμβριος, ο ιστορικός του Μωάμεθ του Πορθητή, βεβαιώνει ότι ο Νοταράς πέθανε με αξιοπρέπεια και λεβεντιά. Δεν παρακάλεσε κανέναν για να σώσει τη ζωή του. Τον χαρακτηρίζει σπουδαίο άνδρα που διέφερε κατά πολύ από άλλους, ένεκα της φρόνησης, της αρετής και της σύνεσής του στον πλούτο, στην αρετή και στην πολιτική δύναμη. « Ο Μέγας Δούξ – και κατά τον Ίμβριο – ήταν άνθρωπος ευσεβής, πιστός στον Θεό και ξεπερνούσε όλους στην σοφία. Διέθετε παρρησία γνώμης και ελευθερία ψυχής. Ήταν ρωμαλέος, αγέρωχος και με ψυχική αγαθότητα σε όλες του τις πράξεις, γι’ αυτό και διατηρήθηκε στις θέσεις της πολιτείας αποκτώντας μεγάλη πολιτική δύναμη, δόξα και πλούτο».


 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ της Δωροθέας Ανθοπούλου εκδόσεις ΟΣΕΛΟΤΟΣ

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

ΣΑΡΦΑΓΚΑΣ


ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΑ

 

Στο νεοσύστατο κρότος της Ελλάδας η οικονομική , πολιτική και κοινωνική ζωή δεν ήταν και η καλύτερη , χρόνια προβλήματα που ήταν αποτέλεσμα της μακρόχρονης δουλείας του Έθνους βγήκαν στην επιφάνεια, το σκηνικό μέσα στο οποίο θα περιγράψω την ιστορία της αστυνόμευσης και της επιβολής ασφάλειας στους πολίτες έχει ως εξείς:

ΑΘΗΝΑ 19ος αιώνας:

Δρόμοι κυρίως χωματόδρομοι, χωρίς φωτισμό (που και που κάποιο φανάρι ασετιλίνης) κι αυτό στα πολύ κεντρικά μέρη , πνιγμένοι στην λάσπη τον χειμώνα και  την σκόνη το καλοκαίρι. Η συγκοινωνία λοιπόν ήταν αξιοθρήνητη άμαξες , λαντρώ μόνιππα για τους λίγους , αραμπάδες , σούστες κάρα για την μεσαία τάξη, γαϊδουράκια και φυσικά τα ποδαράκια του    για  τον λαό, φυσικά όλα αυτά τα ζώα αποπατούσαν στους δρόμους και οι Αθηναίοι τσαλαβουτούσαν στο ζωικό  σκατολοίδη.   

Κατοικίες : Όλα ήταν σπάνια ακόμα και στις εύπορες οικογένειες, λίγο φως , λίγη θέρμανση, λίγα ρούχα, λίγη καθαριότητα.

Αγορά: Η εμπορική ζωή περιορίζεται σε πολύ λίγα μαγαζιά και σ αυτά οι όροι υγιεινής ήταν ανύπαρκτοι πχ κρέατα σε τσιγκέλια και η μύγα κοπάδι επάνω και όλα γίνονται από γυρολόγους που διαλαλούν το εμπόρευμά τους πχ η πώληση του γάλακτος γινόταν με άρμεγμα παρουσία του πελάτη της κατσίκας, γαϊδουράκια με όλα τα είδη διερχόντουσαν τους δρόμους και πουλούσαν από κανάτια μέχρι φουρκέτες

Νερό υπήρχε για δύο επίπεδα ανθρώπους

Α. Οι πλούσιοι αγόραζαν  στην Αθήνα «Υδωρ Αμαρουσίου» και στον Πειραιά νερό Πόρου προς πενήντα λεπτά το σταμνί από νερουλάδες.

Β.. Ο λαός έπαιρναν το νεράκι τους από πηγάδια, εκεί μαζευόντουσαν στάμνες , βαρελάκια κλπ μέσα συλλογής και οι καυγάδες για το ζήτημα της σειράς ήταν το έλα να δεις, ή από διανομές που γινόταν με οχήματα (σούστες) δύο φορές την εβδομάδα που διαρκούσαν κανένα δίωρο. Από αυτά αντιλαμβάνεσαι ότι η προσωπική υγιεινή ήταν ια πολύ μακρινή υπόθεση για τους Έλληνες , προς επιβεβαίωση παραθέτω το τραγουδάκι που δείχνει μέχρι ποιας θυσίας μπορεί να φτάσει ο ερωτευμένος προκειμένου να πάρει ην καλή του….

« Πάρε με Αντριάνα μου, να σε βοηθώ στην πλύση και να σου κουβαλώ νερό από το Βατραχονήσι».

 

Σε αυτό το σκηνικό αναπτύχθηκε μια κατηγορία νονών που ταλαιπωρούσαν τους δυστηχείς Έλληνες τα…………κουτσαβάκια, μέχρι που το κράτος θέλησε να βάλει τάξη και έκανε διευθυντή αστυνομίας τον Δ Μπαϊρακτάρη*.

 
 
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Μπαϊρακτάρης  και κουτσαβάκηδες.
 

ΤΑ ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΑ

 

            Ήταν περιθωριακά/ταραχοποιά στοιχεία είχαν δικό τους κώδικα επικοινωνίας και ενδυματολογίας, ονομάστηκαν "κουτσαβάκηδες" και σύχναζαν στα καφενεία της Πλ.Ηρώων στου Ψυρρή και ειδικότερα στου "Καποδίστρια" της οδού Μιαούλη. Τύποι με μακριές μουστάκες, αφόρετο το ένα μανίκι του σακακιού τους και μυτερά παπούτσια σουβλιστά που η άκρη της γύριζε στριφογυριστά προς τα πάνω, ήταν εγκατεστημένοι στα φτωχόσπιτα του Ψυρρή . Σύμφωνα με μία εκδοχή ο λόγος που είχαν αφόρετο το μανίκι του σακακιού τους ήταν για να προλάβουν σε περίπτωση επίθεσης από μέλος άλλης συμμορίας να τυλίξουν το χέρι τους και να το προτάξουν για να προστατευτούν από το μαχαίρωμα (αφού τα αλληλομαχαιρώματα ήταν σύνηθες φαινόμενο).

Η εφημερίδα "Ακρόπολις" αναφέρει πως ονομάστηκαν "κουτσαβάκηδες" επειδή κούτσαιναν εξ αιτίας τραύματος που έγινε δήθεν σε συμπλοκή με την αστυνομία. Μια άλλη εκδοχή σύμφωνα με την εφημερίδα  "Σκρίπ" είναι πως το όνομα το πήραν από έναν Πειραιώτη, τον Δημήτρη Κουτσαβάκη, έναν καβγατζή δεκανέα του ιππικού ο οποίος έγινε αρχηγός παρέας αποτελού­μενης από τον Διονυσιάδη. τον Μπεκάτσα, τον Αϊβαλιώτη. τον Γκράβιζα και τον Ψαρώνη, που κατέβαιναν κάθε τόσο στην Αγορά και στις συνοικίες κι' έσπαζαν στο ξύ­λο τους πρώην... συναδέλ­φους τους.


Κατά τα χρόνια του Κριμαϊκού πολέμου (1854-1857) ξέσπασε μια επιδημία χολέρας στην Αθήνα με αποτέλεσμα οι Αθηναίοι να τραπούν σε φυγή προκειμένου να γλυτώσουν την επιδημία. Κάποιοι από τους περιθωριακούς τύπους ....έγιναν νεκροθάφτες......αφού μαζί με τους Αθηναίους είχαν εξαφανιστεί και οι νεκροθάφτες (τότε πέθαναν από την επιδημία περίπου 3000 άτομα από τους 30000 κατοίκους που είχε τότε η Αθήνα)......Εξ ού και ο λαός τους αποκάλεσε "μόρτηδες" από τη γαλλική λέξη mort που σημαίνει νεκρός.

 

Πέραν τούτων όμως υπήρχαν και οι τραμπούκοι που χρησιμοποιούντο από τους πολιτικούς για να επιβάλουν δυναμικά τις απόψεις τους, οι  Αθηναίοι του 1890 στέναζαν από τους τραμπούκους.






ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο κουτσαβάκης περπάταγε μονόπαντα και λικνιστικά, με ανασηκωμένο τον αριστερό ώμο, κουνώντας μόνο το δεξί...
 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Φορούσαν μαύρο σακάκι, αλλά το φορούσαν μόνο απ’ το αριστερό μανίκι.

Είχαν ριγέ χρωματιστό παντελόνι, που ήταν πολύ φαρδύ στα σκέλη, αλλά και πολύ στενό στους αστράγαλους. Στη μέση τους είχαν ζωσμένο ένα πολύ πλατύ και πολύπτυχο ζωνάρι, όπου τοποθετούσαν, τόσο τα όπλα τους (συνήθως κουμπούρες ή φοβερές αμφίστομες κάμες), όσο και τα καπνιστικά τους είδη. Στο κεφάλι φορούσαν μια μαύρη ρεπούμπλικα, με πλατύ όμως πένθος που το αποκαλούσαν «θλίψη» ή «χλίψη». Υποτίθετο, ότι το πένθος αυτό το όφειλαν στον ανύπαρκτο θάνατο κάποιου συγγενούς ή στενού φίλου, που κι εκείνος κατά την έκφραση του Θουκυδίδη «εσιδηροφόρει» σαν αυτούς, που ήταν κι εκείνος «μάγκας βαρύς κι ασήκωτος», που φορούσε αναρριχτό σακάκι, αλλά και είχε πέσει νεκρός κατά την εκτέλεση κάποιας γενναίας πράξης, αλησμόνητο θύμα για στιγμές γεμάτες φιλότιμο.

 

Τα παπούτσια τους ήταν παράδοξα. Ήταν στιβάλια με ψηλό τακούνι, να ρολάρει    νόμισμα από κάτω, στενά και μυτερά, που έπρεπε να είναι ανορθωμένα μπροστά στην άκρη, σαν ρύγχος. Κι έπρεπε να είναι πολύ τριζάτα.

 

Τα μαλλιά τους ήταν πλούσια, κατέβαιναν ως τα μάτια, αφημένα με περίτεχνη αμέλεια και ήταν πάντα αλειμμένα με χοιρινό λίπος, που αποτελούσε το κύριο καλλυντικό των τύπων εκείνων.
Τα μουστάκια τους ήταν άφθονα, στριμμένα στις άκρες κι ενώνονταν με τις άλλες τρίχες στα μάγουλα, ενώ δεν διατηρούσαν πραγματικά γένια.

 

Οι Κουτσαβάκηδες βάδιζαν λικνιστά, με το κεφάλι ελαφρά σκυμμένο προς τα δεξιά και κουνώντας τα χέρια τους. Είχαν σχεδόν πάντα, ύφος βλοσυρό. Κάθε τόσο όμως αναστέναζαν, θέλοντας να δείξουν ότι έκρυβαν στην καρδιά τους κάποιο βαρύ «ντέρτι», δηλαδή στενοχώρια.
Όταν κάθονταν στα καφενεία, έβγαζαν το ένα παπούτσι (πράγμα εύκολο, γιατί τα στιβάλια ήταν με λάστιχο) και τοποθετούσαν έπειτα το γυμνό πόδι ορθογώνια στο ύψος του γόνατος του άλλου ποδιού. Συνήθως όμως κάρφωναν και την κάμα τους πάνω στο ξύλινο τραπέζι, επίδειξη και σύμβολο εφεδρικού δυναμισμού για άμεση δράση.


Αλλοίμονο στον περαστικό διαβάτη που θα τους κοίταζε (κατά την κρίση τους) χωρίς τον απαιτούμενο σεβασμό. Συχνά άπλωναν μπροστά στην καρέκλα τους και πάνω στο έδαφος, την άκρη του μακριού ζωναριού τους. Κι ορμούσαν με φονικές διαθέσεις εναντίον εκείνου που θα τολμούσε να το πατήσει. Απ’ αυτή τη συνήθεια γεννήθηκε και η φράση «Απλώνει το ζωνάρι του για καβγά».

 

 

Οι κακοποιοί εκείνοι, σκληροί, αδίστακτοι, αλλά και θρασύδειλοι, έκαναν κάθε είδους κακουργίες, που συνήθως έμειναν ατιμώρητες. Κανένας δεν τολμούσε να αντιδράσει. Και το έγκλημα, μικρό ή μεγάλο, φανερό ή κρυφό, παρέμεινε ατιμώρητο, ενώ οι φορείς του πρόβαλλαν σαν πρόσωπα ηρωικά.

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Αυθεντικός κουτσαβάκης. Φωτογραφία μοναδικό ντουκουμέντο.

 

ΨΥΡΡΗ ή ΨΥΡΗ ή ΨΕΙΡΗ

 

Η συνοικία αυτή έγινε πασίγνωστη, λόγω του ότι, το κυρίαρχο στοιχείο της, ήταν οι Κουτσαβάκηδες, ιδιόρρυθμοι τύποι κακοποιών, που είχαν κυριαρχήσει στην περιοχή αυτή, επί 50 περίπου χρόνια, από τα τελευταία χρόνια του Όθωνος, έως το τέλος του 19ου αιώνος και είχαν μεταβάλει τον κοσμοβριθή οικισμό του Ψειρή, σε ένα «κράτος εν κράτει». Η «Πλατεία των Ηρώων» στου Ψειρή, όπως και τα γύρω της στενά, αποτελούσαν μόνιμο στέκι και βασίλειο των Κουτσαβάκηδων. Οι περιδεείς κάτοικοι, ήταν κυριολεκτικά φόρου υποτελείς σ’ αυτούς τους τύπους. Τα εγκλήματά τους ήταν και αναρίθμητα και ανατριχιαστικά. Ιδιαίτερη όμως επίδοση (σαν σκληροί αγαπητικοί, προστάτες και εκμεταλλευτές της «γκόμενας») σημείωναν στην εκμετάλλευση των «κοινών» γυναικών, τις οποίες στο τέλος, συχνά τις μαχαίρωναν για αιτίες ασήμαντες.

 

 

 
 
 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Σκίτσο γνωστού κουτσαβάκη.

 

ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ Δ ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗ

 

            Τον έλεγχο αυτών των ανθρώπων προσπάθησε να πάρει το Ελληνικό κράτος από την αρχή. Ο  Δημητριάδης, στις αρχές της βασιλείας του Γεωργίου του Α’. Έκανε  συστηματικές επιδρομές μέσα στα απρόσιτα στέκια των Κουτσαβάκηδων. Σε αντίδραση όμως εκείνοι, δολοφόνησαν μέσα στην πλατεία του Δημοπρατηρίου, τον γραμματέα της αστυνομίας, Λύτρα. Επακολούθησε απ’ τον Δημητριάδη η άλωση του υπόγειου καταγωγίου του Μαούφαρη, που αποτελούσε την φωλιά των Κουτσαβάκηδων. Μέσα εκεί, έπειτα από κυριολεκτική μάχη, συνελήφθησαν και οι κρυμμένοι δολοφόνοι του Λύτρα. Αποτέλεσμα όμως ήταν να επαναστατήσει κυριολεκτικά η συνοικία του Ψειρή, απ’ όπου η αστυνομία αναγκάστηκε να αποσυρθεί τελείως. Οι Κουτσαβάκηδες όμως αποφάσισαν τότε να εκστρατεύσουν κι εναντίον της αστυνομικής διεύθυνσης(!), που τότε ήταν εγκατεστημένη στην πλατεία Κλαυθμώνος. Ο Δημητριάδης πρότεινε στην Κυβέρνηση σκληρά αντίποινα, αλλά ο πρωθυπουργός Βούλγαρης προτίμησε να υποχωρήσει κι αντί άλλου μέτρου, απέλυσε τον αποφασιστικό διευθυντή της αστυνομίας!

            Στην συνέχεια ανέλαβε  ο Βρατσάνος, ένας σκληροτράχηλος Ψαριανός, που ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κουμουνδούρος τον διόρισε διευθυντή, με την ρητή εντολή, ν’ απαλλάξει την Αθήνα απ’ το αίσχος των Κουτσαβάκηδων.
Ο Βρατσάνος δέχτηκε την εντολή. Σ’ αυτό το σημείο μάλιστα, τον ενθάρρυνε αποτελεσματικά και η σύζυγός του, η ιστορική Φλωρού, γυναίκα ατρόμητη και εξασκημένη η ίδια στα όπλα. Χειριζόταν δε η Φλωρού, το πιστόλι και την καραμπίνα, σαν έμπειρος πολεμιστής.
Ο Βρατσάνος θέλησε να διασπάσει τον αντίπαλο, προσλαμβάνοντας ως αστυνομικούς και μερικούς Κούτσαβους. Το πείραμά του όμως απέτυχε, γιατί σύντομα εκείνοι άρχισαν να συνεργάζονται με τους «συναδέλφους» τους, εξαπατώντας την αστυνομία. Ο θαρραλέος διευθυντής κατέφυγε τότε σε συστηματικές επιδρομές μέσα στο βασίλειο των κακοποιών, όπου συχνά διακινδύνευε κι αυτή τη ζωή του.
Τελικά όμως, οι πολιτικοί προστάτες των Κουτσαβάκηδων πέτυχαν την αντικατάσταση του αποφασιστικού Βρανάτσου.

            Αυτός όμως που τελείωσε τους Κουτσαβάκηδες ήταν ο  αστυνομικός διευθυντής Δημήτριος Μπαϊρακτάρης . Για την επίθεσή του εναντίων των Κουτσαβάκηδων, δεν διέθετε συνεπώς ύποπτους και απείθαρχους «αστυνομικούς κλητήρες». Διέθετε τώρα σκληρούς Ευζώνους κι αφοσιωμένους πυροβολητές, που μάλιστα τους διάλεγε ο ίδιος. αυτός λοιπόν χρησιμοποίησε ένα μέσο για την παράκαμψή τους , την ηθική τους απαξίωση με εργαλεία τέσσερα:

Α. Μπαλτά

Β. Ψαλίδι (τεράστια βλαχοψαλίδα)

Γ. Βαριοπούλα

Δ  Ξουράφι

            Έτσι λοιπόν η σύλληψη του Κουτσαβάκη  ακολουθείτο από:

Α. Την μετατροπή του τακουνάτου παπουτσιού τους σε ίσιο παπούτσι χωρίς τακούνι με τον μπαλτά.

Β. Το κόψιμο του μισού μουστακιού με ξυράφι, έτσι υποχρεωνόταν ο κουτσαβάκης να ξυρίσει ο ίδιος το άλλο μισό.

Γ. Έκοβε με το ψαλίδι το μανίκι που δεν φορούσαν, με την δικαιολογία ότι δεν τους χρειάζεται και φυσικά κοβόντουσαν το ζωνάρι και ψαλιδιζόντουσαν τα μαλλιά .

Δ Τους υποχρέωνε να σπάσουν με βαριοπούλα την μποστόλα τους και τα μαχαίρια τους.

 

Μετά από αυτό δεν τους πείραζε κανείς ήταν ελεύθεροι να φύγουν από το Μεντρεσέ που γινόταν η διαδικασία πολλές φορές αυτές οι διαδικασίες γινόντουσαν και δημόσια, υπό το γιούχα των παρευρισκομένων πολιτών που, οι οποίοι ταλαιπωρημένοι και κακοπαθημένοι από αυτή την ιδιόρρυθμη αλητεία «έπαιρναν» την ρεβάνς τους . Ο εξευτελισμός αυτός, ήταν φοβερός, ώστε στο εξής αναγκάζονταν να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

 

Παραθέτω σχετικό τραγούδι :

«Ο Μπαϊρακτάρης μου έκοψε το ένα το μανίκι

Και να ξεχάσω δεν μπορώ , αυτό το ρεζιλίκι

Ο Μπαϊρακτάρης μ έπιασε στο Μεντρεσέ με έκλεισε

Τη σκανδαλιάρα μου έσπασε και το μουστάκι μου έκοψε…….»

 

 Ο Κουτσαβάκης διατήρησε την απήχηση του (σαν τύπος και σαν ντύσιμο) στον Καραγκιόζη, εξακολουθεί να είναι ο πασίγνωστος «Σταύρακας» και «Νόντας»,. Απ’ τη σκηνή του θεάτρου σκιών, παρακολουθούμε τον Σταύρακα, όχι μόνο να είναι ντυμένος όπως οι παλαιοί Κουτσαβάκηδες, αλλά και να χρησιμοποιεί φρασεολογία που κάνει άφθονη κατανάλωση για το φιλότιμο, αλλά και που από πίσω από την μεγαλοστομία των απειλών της, μας φανερώνει τον τύπο του θρασύδειλου παλικαρά.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Σκίτσο γνωστού κουτσαβάκη.

 

ΣΑΡΦΑΓΚΑΣ

 

            Μετά από αυτά ας δούμε και μια ιστορία που περιγράφει με γλαφυρότητα, ένα περιστατικό από το κλίμα του κουτσαβακισμού…….

            Στην πλατεία Ψυρρή ο τόπος τρέμει τον Σαρφάγκα, γέροι, νέοι παιδιά, άνδρες γυναίκες, όλοι τρομοκρατημένοι, όταν τα «πίνει» τα παιδιά σταματούν να παίζουν αλλιώς τρώνε ξύλο οι γονείς τους, όταν περάσει κοπέλα την πειράζει και κανείς δεν τολμά να διαμαρτυρηθεί……..  φονιάς, σαματατζής , στην Ομόνοια σκότωσε τον Ζαφείρη τον Μανιάτη μέσα στο λημέρι του και για πόσο πήγε φυλακή γι αυτή την πράξη του 8 μήνες!

            Ένα μεσημεράκι ένας μεροκαματιάρης επιπλοποιός περνά από του Ψυρρή με την αρραβωνιαστικιά του , ο Σαρφάγκας τα πίνει με εννέα Κουτσαβάκηδες, το βλέπει το ζευγάρι και  φωνάζει στην κοπέλα: «Δεν παρατας τον τζε να ρθεις ν κάνουμε γκεζί;», ο επιπλοποιός πάει πιο κει την κοπέλα του και επιστρέφει και με θάρρος λέει στον Σαφράγκα, «Αν δεν το μπορείς το ούζο που πίνεις  να μη το πίνεις, τι θάρρεψες τα κορίτσια του κόσμου σαν την λίγδα σου;».

            Η προσβολή μεγάλη, τραβά ο Σαφράγκας το κουμπούρι του «Πες της μάνας σου να ετοιμάσει σάβανο και έρχεσαι» ο επιπλοποιός του λέει: «Δεν είστε άντρες, εγώ σίδερο δεν έχω, αλλά αν θες εσύ και η παρέα σου με τα χέρια καθαρίζουμε».

            Δέκα προς ένα τους φάνηκε καλοκαιρινή πλακίτσα , έλα όμως που το παλικαράκι ήταν ψωμωμένο, μπουνιά και σηκωμό δεν είχε όποιος την έτρωγε, δύο έφαγε ο Σαφράγκας και ταυλιάστηκε, Μετά περιφρονητικά γύρισε στον επίσης κουτσαβάκη ταβερνιάρη και είπε «Μάζεψέ  τους».

            Το γεγονός αυτό έφερε σε δύσκολη θέση το σινάφι των Κουτσαβάκηδων, κινδύνευαν να χάσουν τον έλεγχο της περιοχής, έτσι από την ίδια μέρα έγιναν σατράπηδες ξυλοκοπούσαν τους πάντες, ώσπου για να επιβάλουν την κυριαρχία τους ο Σαφράγκας έκανε και το πιο κάτω. Παρουσιάστηκε στο καφενείο και διέταξε τον καφετζή να κρατήσει τον ναργιλέ του στο μαγαζί και να προσέχει το    κάρβουνο του και ο ίδιος τράβηξε ένα μαρκούτσι 20 πήχες μάκρος που διέσχιζε όλη την πλατεία και κάθισε στο κέντρο της και φούμερνε μαζί με δύο τρεις κουτσαβάκηδες ……… ποιος να περάσει πάνω από το μαρκούτσι του Σαφράγκα , μια γριούλα πέρασε χωρίς να το δει και με μια μαγκούρα την ξέρανε στο ξύλο.  Τράβηξε μέρες ώσπου ένα απογευματάκι από μακριά φάνηκε ένα αμάξι , ετοιμάστηκε για καυγά αν περνούσε από πάνω ο αμαξάς, το αμάξι σταμάτησε την ρόδα του πάνω στο μαρκούτσι του Σαφράγκα,  και από επάνω κατέβηκε ο Μπαϊρακτάρης .
 
Ο αξιωματικός ήσυχα χωρίς να μιλήσει πλησίασε τον Σαρφάγκα τον άρπαξε από τον λαιμό τον σήκωσε στον αέρα και με το άλλο χέρι του άστραψε καμιά εικοσαριά άγριες σφαλιάρες ίσιες και ανάποδες, τράβηξε από δύο κλωτσιές στους συντρόφους του και του είπε «Ρε Σαφράγκα, επάνω μου δεν έχω ούτε πιστόλι ούτε σουγιά. Τι αντράκι είσαι να σε δέρνουν και να μη ρίχνεις; Φτου σου ψευτόμαγκα, δειλέ …….» τον άφησε και ήσυχα μπήκε στο αμάξι του και έφυγε.

            Στην πλατεία έπεσε σιωπή και μετά από το πρώτο λεπτό που διαδέχτηκε το απρόσμενο ακούστηκε μια κραυγή από παντού «Ααααααααααα Σαφράγκα κάθαρμα!» ο Σαφράγκας χωρίς μιλιά έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι και τίποτα πια δεν ακούστηκε για λόγου του………. σαν να τον κατάπιε η γη.

 
 
 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Δημήτριος Μπαϊρακτάρης.

* Ο Δημήτριος Μπαϊρακτάρης ήταν Έλληνας στρατιωτικός και ο πρώτος αστυνομικός διευθυντής της Αθήνας.

Γεννήθηκε το 1833 στο Αγρίνιο και πέθανε το 1900 στην Αθήνα. Καταγόμενος από Σουλιώτικη οικογένεια κατατάχθηκε στο στρατό το 1848 ως στρατιώτης όπου γρήγορα προάχθηκε σε αξιωματικό του πεζικού. Έλαβε ενεργό μέρος στη Κρητική επανάσταση του 1866 και διέπρεψε σε ανδραγαθίες. Το 1893 όταν συστάθηκε η στρατιωτική αστυνομία, (με τον νόμο ΒΡΠΗ΄ στις 20 Μαρτίου 1893) διορίσθηκε με τον βαθμό του ταγματάρχη Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών αφήνοντας άριστες αναμνήσεις από πλούσια σε αριθμό περιστατικά κατά τον διωγμό των τότε κουτσαβάκηδων που μάστιζαν το κέντρο της Αθήνας.

Το 1897 φέροντας τον βαθμό του συνταγματάρχη ονομάσθηκε ταξίαρχος και με την κήρυξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 μετέβη στην Άρτα όπου σε ταχύτατο χρόνο συγκρότησε ολόκληρη ταξιαρχία με δυνάμεις πεζικού, μηχανικού, πυροβολικού αλλά και ιππικού καθώς και δύο τάγματα χωροφυλακής και αστυφυλακής (περίπου σύνολο 7.000 αξιωματικοί και οπλίτες). Με την δύναμη αυτή και με τη βοήθεια μιας ακόμη ταξιαρχίας (του Γκολφινόπουλου) συνήψε την τριήμερη μάχη του Γριμπόβου (από 30 Απριλίου μέχρι και 2 Μαΐου 1897) κατά την οποία και διακρίθηκε για την ανδραγαθία του περιτρέχοντας στη πρώτη γραμμή του πυρός εμψυχώνοντας τους άνδρες του.
Αποστρατεύθηκε στις 10 Μαρτίου του 1900 προαχθείς σε υποστράτηγο, όπου και πέθανε λίγους μήνες μετά."

 




 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Του Ψυρρή ήταν μια περιοχή που υπήρχαν πλήθος εργαστήρια και εκεί φιλήσυχοι μεροκαματιάρηδες έβγαζαν το ψωμί τους.
 
 
 

Πηγή:

 

Λαογραφία της Ελλάδος, Κ. Ρωμαίος, εκδόσεις Γιοβάνη, 1978

«Τα παλιόπαιδα τα ατίθασα» Ν Τσιφόρου Μέρος Α εκδόσεις ΝΕΑ