Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΤΟΥ ΔΣΕ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ


Κατά τις επιχειρήσεις στον Γράμμο ο ΔΣΕ έπιασε αιχμαλώτους φαντάρους του ΕΣ, ειδικά την άνοιξη του 1949 διέλυσε την 75η ταξιαρχία προξενώντας πολλές απώλειες και αιχμαλωτίζοντας πολλούς φαντάρους και αξιωματικούς, οι αιχμάλωτοι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν για εργασίες στην επικράτεια που έλεγχε ο ΔΣΕ κάτω από άγρυπνη επίβλεψη των φρουρών τους, σε γενικές γραμμές η συμπεριφορά ήταν καλή, φυσικά μοιραζόντουσαν τις στερήσεις με τους άντρες του ΔΣΕ, έγινε μια προσπάθεια να τους εντάξουν στις δυνάμεις του ΔΣΕ, αλλά η έκβαση του πολέμου πια ήταν εμφανής και οι αιχμάλωτοι δεν ήταν διατεθειμένοι να συνδέσουν την τύχη τους με τους μελλοντικά ηττημένους. Κάποιοι προσπάθησαν να ξαναπεράσουν στις γραμμές του ΕΣ, χωρίς όμως επιτυχία.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Περίπου  ΕΞΑΚΟΣΟΙ  αιχμάλωτοι υπήρχαν στην Αλβανία. Γράφονται τα ονόματα τους. Τους λένε  «Θα φεύγετε αλφαβητικά» Σιγά – σιγά.


Μετά την κατάρρευση   του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, οι αντάρτες περνούσαν στην Αλβανία και εκεί κατέθεταν τον οπλισμό τους στους Αλβανούς, στην σύγχυση της υποχώρησης όσοι από τους αιχμαλώτους μπόρεσαν κατέφυγαν στον ΕΣ πολλοί όμως ακολούθησαν τις μονάδες του ΔΣΕ.

Οι μαχητές του ΔΣΕ στις επόμενες εβδομάδες που ακολούθησαν μοιράστηκαν στα κράτη του Ανατολικού μπλοκ, κανένα όμως ανατολικό κράτος δεν ήθελε να πάρει τους αιχμαλώτους που πέρασαν στην Αλβανία για να μη δημιουργηθούν διπλωματικές προστριβές με την Ελλάδα, έτσι οι αιχμάλωτοι αυτοί έμειναν στην Αλβανία, αιχμάλωτοι ενός στρατού (του ΔΣΕ) που πιά δεν υπήρχε.



Η Ελληνική κυβέρνηση τώρα δεν ήθελε να μπει σε διαλόγους με την Αλβανία με την οποία υπήρχε εμπόλεμη κατάσταση και αμφισβητούσε την εδαφική της υπόσταση, εξ άλλου το εμφυλιακό κράτος των Αθηνών φοβόταν ότι μαζί με την επιστροφή των αιχμαλώτων θα γύριζαν στην Ελλάδα και «πράκτορες του εχθρού». Οι Αλβανοί τώρα δεν έδειχναν καμιά σπουδή να επιστρέψουν στην Ελλάδα τους αιχμαλώτους διότι στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου θα έπρεπε να εξηγήσουν πως βρέθηκαν εκεί αυτοί οι άνθρωποι.

Έτσι οι διεθνείς οργανισμοί βρέθηκαν σε δυσκολία να λύσουν το πρόβλημα των Ελλήνων αιχμαλώτων στην Αλβανία.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Αιχμάλωτοι του ΕΣ από τους αντάρτες του ΔΣΕ.


Οι αιχμάλωτοι που άφησε στην Αλβανία ο ΔΣΕ οδηγήθηκαν σε στρατόπεδο εργασίας κοντά στα Τίρανα κυρίως στο Vallias που κάτω από την επίβλεψη των Αλβανών, κυρίως κομμουνιστών που πίστευαν ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν ένα είδος πέμπτης φάλαγγας που απειλούσε τον αλβανικό σοσιαλισμό. Η συμπεριφορά των Αλβανών δεν ήταν άψογη και συμπεριελάμβανε πολύωρη καθημερινή εργασία σε τοπικά έργα, κατασκευή κτιρίων, άνοιγμα αποστραγγιστικών αυλακιών, εργασία σε συνεταιριστικά αγροκτήματα και αργότερα σε μεγάλα έργα διευθέτησης του ποταμού Ντρίνα (Δρίνος), δηλαδή οι αιχμάλωτοι αυτοί έριξαν το σκάψιμο και εργασία  στην Αλβανία σε συνθήκες κυριολεκτικά δουλείας.

Οι αιχμάλωτοι έζησαν σ αυτές τις συνθήκες για επτά και κάποιοι για οκτώ χρόνια. Το 1956 βρέθηκε μια φόρμουλα επαναπατρισμού, με το σόφισμα ότι «εισήλθαν παράνομα στο έδαφος της Αλβανίας» και σαν τέτοιους οι Αλβανοί τους απέλασαν.

Έτσι τον Αύγουστο του 1956 η Ελλάδα δέχτηκε 217 αιχμαλώτους, δηλαδή λιγότερους από τους μισούς αιχμαλώτους, οι περισσότεροι ήταν «ύποπτοι» για το ελληνικό κράτος. Στις 24 Αυγούστου 1956 το οχηματαγωγό «Αλιάκμων» μετέφερε στον Πειραιά όσους αιχμαλώτους απελευθερώθηκαν. Τριάντα από αυτούς παρέλαβε η ΕΣΑ για γίνει καλύτερος έλεγχος των υποθέσεών τους, οι υπόλοιποι αντιμετώπισαν συχνά την καχυποψία των Αρχών και την άγρυπνη παρακολούθησή τους.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Έλληνας που επέστρεψε στις 12 Νοεμβρίου 1956, από την αιχμαλωσία του κατά την διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου , φιλά το έδαφος της πατρίδας.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ εκδόσεις ΙΣΤΟΡΙΚΑ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΥΜΝΟΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΡΑ


 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Ήρα του Μπαρμπερίνι,
ρωμαϊκό αντίγραφο αρχαιότερου ελληνικού αγάλματος.



Η Ήρα (Κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Σύζυγος του Δία) είναι η προστάτιδα των γυναικών. Τις προστατεύει ως κόρες, αρραβωνιαστικιές, συζύγους. Δεν τις εγκαταλείπει ούτε μια στιγμή και τις παρακολουθεί σ’ όλες τις λεπτομέρειες της φυσιολογικής ζωής. Γι’ αυτό και θεωρήθηκε ότι είχε κόρη την Ειλείθυια, την προστάτιδα των τοκετών, και μάλιστα συχνά συγχέεται με την ίδια της την κόρη αυτή. ( Παιδιά της με τον Δία ήταν η Ήβη, ο Άρης και η Ειλειθύια. Θέλοντας όμως να εκδικηθεί το Δία για τα πολλά νόθα παιδιά του, έφερε στον κόσμο και τα δικά της παιδιά. Ο Ήφαιστος ήταν ένα παιδί της). Διηγούνται πως ο Σωκράτης ορκιζότανε στο όνομα της Ήρας, επειδή η μητέρα του ήταν μαμή.

 Η Ήρα προστατεύει τη γυναίκα – σύζυγο (ήταν εκείνη που απομυθοποιούσε στα μάτια των Ελλήνων την εξουσία του άντρα αφέντη, η γυναίκα έπαιρνε εκδίκηση, δια της Ήρας,  από τον άντρα στα πλαίσια μιας οργανωμένης ανδροκρατούμενης κοινωνίας). Και παρότι η συζυγική της ζωή με τον Δία δεν ήταν ποτέ ανέφελη, οι Έλληνες την θεωρούν πρότυπο ιδανικής συζυγικής ζωής και ονομάζουν την ένωσή της με τον Δία «ιερό γάμο». Οι γιορτές που τελούνταν σε όλη την Ελλάδα αποτελούσαν την ουσία της λατρεία της θεάς. Και είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα Ηραία. Άλλες ονομασίες των γιορτών προς τιμή της Ήρας είναι τα  Δαίδαλα, Καλλιστεία, Εκατόμβαια.

 

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ήρα ή Juno στα λατινικά, η προστάτιδα του γάμου...

ΥΜΝΟΣ ΠΡΟΣ ΗΡΑ

 

Ηρης, θυμίαμα αρώματα

Κυανίοις κόλποισιν ενημένη, ηερόμορφε,

Ηρη παμβασίλεια, Διός σύλλεκτρε μάκαιρα,

ψυχοτρόφους αύρας θνητοίς παρέχουσα προσηνείς,

όμβρων μεν μήτηρ, ανέμων τροφ'ε, παντογενεθλε.

χωρίς γαρ σεθεν ουδέν όλως ζωής φύσιν εγνω

κοινωνείς γαρ άπασι κεκραμίνη ηέρι σεμνή

πάντων γαρ κρατέεις μούνη παντεσσ τ' ανασσεις

ηερίοις ροίζοισι τινασσομένη κατά χεύμα.

αλλά, μάκαιρα θεά, πολυόνυμε, παμβασίλεια,

έλθοις ευμενέουσα καλώ γήθοντι προσώπω.

 

 

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΥΜΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΕΒΑΣΜΙΑ ΗΡΑ

 

 

 

Χαίρε συ, η ενδοξότερη των αθανάτων, ω σεβάσμια θεά Ήρα , εσαεί παντοδύναμη, Φύσεως ερωτώ γεννήτωρ, ο τα πάντα κυβερνών συμφώνως των Νόμω Σε που είναι δίκαιον, οι θνητοί να σου απευθύνουν αίνους.

 

Εκ σου αληθώς ολοκληρωθήκαμε και μόνον ημείς, μεταξύ όλων των θνητών όντων, που ζουν και έρπουν επί της γης, μόνοι ημείς απεκτήσαμε το χάρισμα ναμιμούμεθα τον ήχον του ερωτικού σου θειου λόγου Θα σε υμνήσω λοιπόν και δεν θα παύσω συνεχώς να υμνώ την θεϊκή ερωτική κυρίαρχόν σου δύναμιν. Εις σε πράγματι πας ο γύρω ελισσόμενος κόσμος υπακούει και βαδίζει όπου εσύ τον οδηγείς, και εκών αφήνεται να κυβερνάται υπό σου. Εκείνο που κρατάς εις τας αήττητους χείρας σου η αμφίστομη πύρινη ρομφαία είναι η ακτινοβόλα πεντάκτινη αστραπή .

 

Διότι τα πάντα εις την φύσιν κατεργάζονται και γονιμοποιούνται υπό 'αυτής, δι' αυτής κατευθύνεις τον κοινόν ερωτικό θειο λόγον ο οποίος κυκλοφορεί δια των πάντων αναμιγνυόμενος τόσον με τας μικράς, όσον και με τας μεγάλας φλόγας.

 Διότι είσαι ο ύπατη βασίλισσα ολόκληρου του παντός. Ουδέν επιτελείται επί της Γης, ώ σεβάσμια θεά ήρα , χωρίς εσένα ' ουδέν εις τον αιθέριον θείον ουρανόν, ουδέν εις την θάλασσαν' όλα πλην εκείνων που πράττουν oι μοχθηροί Αλλά Σύ, γνωρίζεις πώ νά άνάγης εις το μέτρον κάθε υπερβολήν, να επιβάλλεις την τάξιν εις κάθε τι το άτακτον και να καθιστάς φίλα όσα δεν διάκεινται φιλικώς προς άλληλα.

Συνήρμοσες πραγματικά αγαθά με τα πονηρά εις μίαν αρμονικήν ενότητα εις τρόπον ώστε μια μόνη και αιωνίως υφιστάμενη λογική επικρατί των πάντων, αυτήν δε την αρμονικήν λογικήν, όσοι εκ των θνητών είναι κακοί αποφεύγουν, οι δύσμοιροι' ποθούντες συνεχώς την απόκτησιν αγαθών, ούτε βλέπουν, ούτε ακούουν τον κοινόν θείον Νόμον.

 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Ήρα ήταν αδερφή και σύζυγος του Δία , κόρη του Κρόνου και της Ρέας.


Εάν δε υπήκουον εις τον Νόμος αυτόν με κατανόησιν, θα τους ωδήγει εις βίο ευδαίμονα. Αλλ'αντί τούτου όρμωσιν ως παράφρονες, από το ένα κακόν εις το άλλο. Οι μεν επιδίδονται με σπουδήν εις την δόξαν, που τους προξενεί λυπηράς έριδας' οι άλλοι επιδίδονται υπέρ παν μέτρον προς το κέρδος' άλλοι τέλος εις την άνεσιν και τας ηδονάς του σώματος, αποκτώντες τελικώς το άκρως αντίθετον εκείνου που επιζητούν.

 

Αλλά Συ Ω σεβάσμια θεά Ήρα που παρέχεις όλα τα δώρα, της γαμήλιας ερωτικής ζωής θεά του ενάστρου ουρανού και κυρία της πεντάκτινης αστραπής σώσε τους ανθρώπους από την θλιβερήν άγνοιαν των, σκέδασον, μητέρα , αυτήν από τας ψυχάς των και κάμε αυτούς να καταλάβουν και να ακολουθούν την οδό με την οποίαν Συ, με Αγάπη και δικαιοσύνην, κυβερνάς.

Όταν δε ημείς τιμηθώμεν, θα σε τιμήσωμεν με την τιμή που σου ανήκει, υμνούντες εις το διηνεκές τα έργα σου, όπως επιβάλλεται εις τους θνητούς, διότι δεν υπάρχει, ούτε διά τους ανθρώπους, ούτε και δια τους θεούς, ανώτερον προνόμιον από του να δύναται να υμνούν πρεπόντως και αιωνίως, τον κοινόν εις όλους Νόμον.


 

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Ήρα ήταν πολιούχος Θεά του Άργους.

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

 

Ήρας, θυμίαμα ἀρώματα.


Κυανέοις κόλποισιν ἐνημένη, ἀερόμορφε, ῞Ηρα παμβασίλεια, Διὸς σύλλεκτρε μάκαιρα, ψυχοτρόφους αὔρας θνητοῖς παρέχουσα προσηνεῖς, ὄμβρων μὲν μήτηρ, ἀνέμων τροφέ, παντογένεθλε• χωρὶς γὰρ σέθεν οὐδὲν ὅλως ζωῆς φύσιν ἔγνω• κοινωνεῖς γὰρ ἅπασι κεκραμένη ἠέρι σεμνῶι• πάντων γὰρ κρατέεις μούνη πάντεσσί τ᾽ ἀνάσσεις ἠερίοις ῥοίζοισι τινασσομένη κατὰ χεῦμα. ἀλλά, μάκαιρα θεά, πολυώνυμε, παμβασίλεια, ἔλθοις εὐμενέουσα καλῶι γήθοντι προσώπωι.

ἀλλά, μάκαρ, καθαραῖς γνώμαις μύσταισι συνέρχου, φαύλους δ’ ἐκτοπίους θ’ ὁρμὰς ἀπὸ τῶνδ’ ἀπόπεμπε.

 

Ήρας, θυμίαμα αρώματα

Καθισμένη σε γαλάζιους κόλπους, αερόμορφε συ Ήρα πού είσαι βασίλισσα των πάντων, μακαριά σύζυγος του Διός, και παρέχεις (προσφέρεις) εις τους ανθρώπους ήπιες αύρες, πού τρέφουν τάς ψυχάς. είσαι μητέρα των βροχών, τροφός των ανέμων, έχεις γεννήσει τα πάντα. Διότι χωρίς εσένα κανένα γενικώς πλάσμα δεν γνωρίζει την φύσιν της ζωής διότι συμμετέχεις εις όλα συγκερασμένη με τον σεβαστόν αέρα. Διότι μόνη εσύ είσαι κυρίαρχος όλων και όλων είσαι βασίλισσα και με αέρινες ορμητικές κινήσεις τινάσσεσαι (λούζεσαι) εις τα νερά. Αλλά συ ή μακαρία θεά πού έχεις πολλά ονόματα και είσαι ή βασίλισσα πάντων.είθε να μας έλθης ευμενής με ωραίο χαρούμενο πρόσωπο.

 

 

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

"ΠΟΛΕΜΙΤΙΔΑ" Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΔΣΕ




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Αντάρτης ποζάρει μπροστά σε πυρπολυμένο δένδρο από βόμβες ναπάλμ ή βόμβες βενζίνης. Είναι φανερή η ψυχοσύνθεση αυτού του ανθρώπου, ο οποίος επέζησε του βομβαρδισμού.



Ο ΕΣ κατά τις επιχειρήσεις κατά των ανταρτών έριξε μέγα αριθμό βομβών είτε από το πυροβολικό του είτε από την αεροπορία, το μεγαλύτερο μέρος των απωλειών του ΔΣΕ προήλθε από αυτούς τους αδιάκοπους βομβαρδισμούς, ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το Β εξάμηνο του 1948 η αεροπορία έριξε 11.000 ρουκέτες και 7.000 βόμβες, στην συνέχεια, τον επόμενο χρόνο, ήταν ακόμα πιο έντονος ο βομβαρδισμός των θέσεων του ΔΣΕ



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γιώργος Γιαννούλης γεννήθηκε το 1914 στο χωριό Επταχώρι Καστοριάς. Υπήρξε θα λέγαμε γέννημα και θρέμμα του Γράμμου, σπούδασε δικηγόρος. Στο Αλβανικό μέτωπο  τραυματίζεται 2 φορές. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Στην διάρκεια του Εμφυλίου ήταν  διοικητής της 102 Ταξιαρχίας του ΔΣΕ. "Δικάστηκε" και εκτελέστηκε στον Γράμμο.



Υπό αυτόν τον καταιγισμό πυρός, επί πολλές ώρες ακόμα και μέρες, οι μαχητές του ΔΣΕ ήταν υποχρεωμένοι να μένουν καθηλωμένοι σε αμπριά κάτω από την γη και καλυμμένοι σε δυσπρόσιτα καταφύγια, μη μπορώντας να κάνουν τίποτα, κάτω από αυτό το σφυροκόπημα παρουσιάστηκε μια ασθένεια που είχε να κάνει με την ψυχική υγεία τους και επειδή δεν ήξεραν πώς να την πουν την ονόμασαν «πολεμίτιδα».

Τα συμπτώματα της πολλαπλασιαζόταν με την ένταση των μαχών και η διάγνωση ήταν εύκολη. Απώλεια επαφής με το περιβάλλον, βλέμμα απλανές, το άτομο έπαυε να ακούει τους γύρω του, καθόταν άβουλο σε μια γωνιά, άλλοτε το άτομο εκδήλωνε ένα αδιάκοπο βουβό κλάμα, ένα μουρμουρητό, με μια έκφραση απόγνωσης, κάποιες φορές τα συμπτώματα εκδηλωνόντουσαν με μορφή υστερίας, τρεμούλα, φωνές άναρθρες και κάποτε κάποιοι προσπαθούσαν να βγουν από το καταφύγιο ή το χαράκωμα, μέσα στον ορυμαγδό των εκρήξεων έβλεπαν κάποιους να περιπλανιούνται όρθιοι και ακάλυπτοι χωρίς αίσθηση του κινδύνου στο μέρος που έσκαγαν οι βόμβες, χωρίς κανείς να μπορεί να τους βοηθήσει, όλοι παρακολουθούσαν τη στιγμή που κάποιο θραύσμα θα τον κομμάτιαζε για να τον λυτρώσει από το μαρτύριό του.


 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Αντιαεροπορική αντιμετώπιση αεροπλάνων από τον ΔΣΕ στην περιοχή του Γράμμου. Είναι εξόφθαλμα στημένη προπαγανδιστική φωτογραφία, βλέπουμε περίπου δέκα μαχητές του ΔΣΕ ακάλυπτους να στοχεύουν αεροπλάνα του "εχθρού", στις περιπτώσεις βομβαρδισμού οι άντρες του ΔΣΕ δεν ήξεραν που να κρυφτούν.



Αυτό μπορούσε να συμβεί στον οποιοδήποτε, το παράδοξο είναι ότι παρουσιαζόταν σπάνια στις γυναίκες. Υπήρχαν και φαινόμενα ομαδικής προσβολής, στις 6 με 7 Αυγούστου του 1948 στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου η 102 Ταξιαρχία του ΔΣΕ σχεδόν διαλύθηκε από ομαδική κρίση «πολεμίτιδας», οι μαχητές σε μικρές ομάδες έφευγαν προς τα πίσω σε κατάσταση αποχαύνωσης, ο διοικητής της ταξιαρχίας Γιαννούλης για τον λόγο αυτό πέρασε ανταρτοδικείο και εκτελέστηκε.

Οι γιατροί του ΔΣΕ δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν αυτήν την ασθένεια, το μόνο που πρότειναν ήταν ανάπαυση και στην πρώτη μικρή βελτίωση ο άρρωστος ξαναεπέστρεφε στο μέτωπο. Τις περισσότερες φορές αυτή η παραίτηση από τον κόσμο δεν ήταν πρόσκαιρη, στην υπόλοιπη ζωή τους όσοι επέζησαν, η κατάσταση αυτή εξελίχτηκε σε ψυχοπάθεια, πολλές δεκάδες από όσους πήγαν στα ανατολικά κράτη ήταν «ψυχικά διαταραγμένοι», κάποιοι θεραπεύτηκαν, πολλοί όμως συνέχισαν την ζωή τους στα ψυχιατρεία της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας ή της ΕΣΣΔ.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Πολυβολείο του ΔΣΕ, σε τέτοια μέρη προσπαθούσαν να προστατευτούν στις πολύωρες επιθέσεις πυροβολικού και αεροπορίας.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ εκδόσεις ΙΣΤΟΡΙΚΑ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ


 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Οι δύο Πρόεδροι Δημοκρατίας Κ Τσάτσος και Κ Καραμανλής συμμετείχαν κατά την κατοχή σε μία άτυπη ομάδα πολιτικού προβληματισμού με ονομασία «Σοσιαλιστική Ένωση».

 

Κατά την διάρκεια της κατοχής ο καθηγητής Άγγελος Θ Αγγελόπουλος δημιούργησε την αντιαξονική οργάνωση «Σοσιαλιστική Ένωση», ο Α. Αγγελόπουλος πήρε μέρος σαν αντιπρόσωπος στην ΠΕΕΑ το 1944.

Τα μέλη της «Σοσιαλιστικής Ένωσης» μετείχαν ο Κων Τσάτσος (πρόεδρος Δημοκρατίας), ο Ξενοφών Ζολώτας (καθηγητής και πρωθυπουργός), ο Ιωάννης Πολίτης (πρέσβης στην Ιταλία πριν τον πόλεμο), ο Πέτρος Κόκκαλης (υπουργός της Προσωρινής κυβέρνησης στην περίοδο του Εμφυλίου), ο Γιώργος Οικονομόπουλος, ο Γιώργος Λάππας, ο Πέτρος Γαρουφαλιάς (υπουργός στην περίοδο της αποστασίας), ο Δημήτρης Νιάνιας (Ευρωβουλευτής), ο Απόστολος Γουλής (δημοσιογράφος) και ο Κώνσταντίνος Καραμανλής (πρωθυπουργός και Πρόεδρος Δημοκρατίας), συνεργαζόντουσαν χωρίς να είναι μέλη ο Αλέξανδρος Σβώλος και Γεώργιος Μαύρος.

 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το 1930, ο Κ Καραμανλής κατατάσσεται στο 19ο Σύνταγμα πεζικού στις Σέρρες, απ’ όπου, μετά από θητεία 4 μηνών, απολύεται σαν προστάτης πολύτεκνης οικογένειας. Με την έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, ο Καραμανλής παρουσιάστηκε για να στρατευθεί στο Σιδηρόκαστρο, αλλά κρίθηκε ανίκανος να υπηρετήσει λόγω βαρηκοΐας. Στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη δικηγορία. 
 


Για συναντήσεις αυτής της «Σοσιαλιστικής Ένωσης» κάνει λόγο και η Ιωάννα Τσάτσου, μιλά ειδικά για μια συνάντηση στο σπίτι της την 25η Νοεμβρίου 1942.

Από την συμμετοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην «Σοσιαλιστική Ένωση» ο Α Αγγελόπουλος αναφέρει ότι ιδέες από αυτή του την συμμετοχή χρησιμοποίησε κατά την μεταπολιτευτική του πολιτική σταδιοδρομία και την προσπάθειά να εντάξει την Ελλάδα στην ΕΟΚ που κατά την προσφιλή του φράση η Ελλάδα ήταν «ο μεσογειακός εξώστης της Κοινότητας».

Οι σκοποί της «Σοσιαλιστικής Ένωσης» ήταν η προετοιμασία για την μετά την απελευθέρωση οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας, την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού.

 

 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :  Τα μέλη της ΠΕΕΑ και ο Μητροπολίτης Ιωακείμ. Από αριστέρα προς δεξιά: Κ. Γαβριηλίδης, Στ. Χατζήμπεης, Αγγελος Αγγελόπουλος, Στρατηγός Μανώλης Μάντακας, Γιώργ. Σιάντος, Πέτρος Κόκκαλης, Αλεξ. Σβώλος, Ιωακείμ Κοζάνης, Ευρ. Μπακιρτζής, Ηλίας Τσιριμώκος και Νίκος Ασκούτσης.
 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ του ΑΓΓΕΛΟΥ Θ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ εκδόσεις ΒΗΜΑ

ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ της Ιωάννας Τσάτσου.

ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ του Κ. Μ. Γουντχάουζ.

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2015

ΜΠΑΡΟΥΤΙ ΔΗΜΗΤΣΑΝΑΣ


(«Μπαρούτι είχομεν, έκαμνε η Δημητσάνα» Θ Κολοκιτρώνης)

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Τα κοπάνια όπου παρασκευαζόταν η μπαρούτη.




            Η Δημητσάνα αναφέρεται σαν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα παραγωγής μπαρούτης στον ελληνικό χώρο από τον 17ο μέχρι τον 20ο αιώνα.

            Την πυρίτιδα την έκαναν γνωστή στην Ευρώπη οι Άραβες στα τέλη του 13ου αιώνα που και αυτοί την έμαθαν από τους Κινέζους, έτσι σε συνδυασμό με  την κατασκευή πυροβόλων όπλων άλλαξαν την πορεία του πολέμου στην Ευρώπη, τα φορητά όπλα πρωτοεμφανίστηκαν στις αρχές του 15ου αιώνα , στα Βαλκάνια πρωτοεμφανίστηκαν τα πυροβόλα στην μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1389) από τους Τούρκους . Από τον 17ο αιώνα όλες οι πολεμικές συγκρούσεις στον ελληνικό χώρο γινόντουσαν με χρήση μπαρούτης που παράγετε στην Δημητσάνα, Δίβρη, πάτρα, Ναύπακτο, Ζιλίχοβο, Μαυλίλο, Θεσσαλονίκη κα

            Στην Δημητσάνα η τεχνική παραγωγής μπαρούτης έγινε γνωστή από μαστόρους της Δύσης κατά την διάρκεια της Β Τουρκοκρατίας (1715 και μετά), πρώτη μαρτυρία για κατασκευή μπαρούτης έχουμε από τον Ενετό προνοητή Ι Κορνέρ (J Corner) τo 1688 που επισκέφτηκε την περιοχή και αναφέρει «Η επαρχία Καρυταίνης περιλαμβάνει τα χωριά της Δημητσάνης και Στρεμνίτσης πλούσια εις γην μεταλλικήν, την οποίαν εξεμεταλλεύοντο οι Τούρκοι δια την παραγωγήν πυρίτιδος, επιτυγχάνοντες αρκούντως καλώς καθώς μόνον ηδυνήθην ν αντιληφθώ».



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Κοπάνια σε πραγματικό μέγεθος στο μουσείο υδροκίνησης της Δημητσάνας. Ο πατριωτισμός των αδελφών Σπηλιωτόπουλων προσέφερε στον αγώνα 13.000 οκάδες μπαρούτης μέχρι τον Οκτώβριο του 1824.


            Οι δύο πρώτοι μπαρουτόμυλοι χτίστηκαν στην Δημητσάνα στην περιοχή κεφαλαριού του Αι Γιάννη από τον εθνομάρτυρα μητροπολίτη Λακεδαιμονίας Ανανία Λαμπάδη, οι μπαρουτόμυλοι αυτοί δούλεψαν μέχρι το 1940 και υπάρχουν κάποια ερείπια  που είναι γνωστά σαν «μύλοι των Λαμπαδαίων».

            Ο Θ Κολοκοτρώνης αναφέρει « Του μπαρουτιού την υπόθεση την είχαν πάρει απάνου τους τα αδέλφια Σπηλιωτόπουλοι, και δια να δουλεύσουν την μπαρούτη δεν παίρναμε πολλούς Δημητσανίτες εις το στρατόπεδο, τους αφήναμε δια αυτήν την δούλευσιν».

            Πριν οργανωθή η παραγωγή ο Κανδηλώρος αναφέρει ότι κατασκεύαζαν μπαρούτη για ίδιες ανάγκες. Οι αδελφοί Νικόλαος και Σπυρίδων Σπηλιωτόπουλοι ήταν Δημητσανίτες έμποροι που εξεργαζόντουσαν στην Ύδρα τον 19ο αιώνα, η παραγωγή μπαρούτης ήταν σε επίπεδα οικοτεχνίας και φυσικά δεν μπορούσαν να στηρίξουν την επανάσταση του 1821, αυτοί διέθεσαν «την περιουσία των άπασαν εις νίτρον και θείον ως επί το πλείστον» και δημιούργησαν υδροκίνητους μπαρουτόμυλους στο Κεφαλάρι του Αι Γιάννη. Ο τελευταίος σταμάτησε να λειτουργεί το 1990 αλλά κατά την επανάσταση «κατασκευάστησαν 14 μπαρουτόμυλοι από τους οποίους εξήρχετο το ημερονύκτιον 300 σχεδόν οκάδες μπαρούτης», νεώτερες όμως έρευνες βρήκαν στην περιοχή 20 μπαρουτόμυλους εκ των οποίων 11 στον Αι Γιάννη. Οι πιο γνωστοί μπαρουξίδες της επανάστασης ήταν οι:

Αφοι Σπηλιωτόπουλοι

Λαμπάρδης

Αντωνόπουλος

Μπαρμπίνης

Λαλάμης

Κοντζιάς

Μαλεβίτης κα

Αργότερα προστέθηκαν και άλλοι

Αρασκευόπουλος

Κουστένης

Πανταλέων

Κοντός

Παπασταθόπουλος κα

Τα τελευταία χρόνια παραγόντουσαν διάφοροι τύποι μπαρούτης

-          Του κυνηγιού

-          Της ανατινάξεως

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το μουσείο υδροκίνησης Δημητσάνας, μεταξύ των άλλων υπάρχει και μπαρουτόμυλος με εργαλεία σε πραγματικές διαστάσεις, που μαρτυρούν τον τρόπο παραγωγής της Μπαρούτης.





ΕΙΔΗ ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΩΝ

 

            Οι μπαρουτόμυλοι ήταν οικογενειακές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούσαν και 2 με 3 εργάτες ο κάθε μπαρουτόμυλος, και υπήρχαν αρκετές οικογένειες με ειδίκευση όπως:

Μπαρουξήδες

Καρβουνιάρηδες

Εμπόρους

Αγωγιάτες

Βοταναίους κλπ

Ο τελευταίος εν ζωή μπαρουτάς ήταν ο Θύμιος Τσιάπας ο οποίος μάλιστα βοήθησε την κατασκευή του υπαίθριου Μουσείου Υδατικίνησης  το 1997 που χρηματοδότησε η Αδελφότητα Δημητσανιτών «Γρηγόριος Ε»

 

            Η παραγωγή της μπαρούτης απαιτούσε διαρκή προσοχή και επαγρύπνηση διότι οδηγούσε σε θανατηφόρα ατυχήματα.

            Τον 19ο αιώνα λειτουργούσαν δύο τύποι υδροκινήτων μπαρουτόμυλων

Α. Με τα κοπάνια

Β. Με την κολουροκωνική μυλόπετρα

 

            Ο πρώτος τύπος με τα κοπάνια κινείται με την βοήθεια φτερωτής και εκκεντροφόρου άξονα και κτυπούν (τα κοπάνια που συνήθως ήταν 10-12) τις πρώτες ύλες (νίτρο, θειάφι, ανθρακα με νερό) μέσα στα χαβάνια (γουδιά), στον εκκεντροφόρο ήταν προσαρμοσμένα η «γυαλίστρα» και τα «πανιά», όσοι έμειναν μετά την επανάσταση εκσυνχρονίστηκαν και ο εκσυνχρονισμός ήταν ο δεύτερος τύπος.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ερείπιο μπαρουτόμυλου....  «Πολλοί Δημητσανίτες εφτιάνανε μπαρούτι. Στον Αγώνα του Εικοσιένα η Δημητσάνα ήτανε “μπαρουταποθήκη”. Τότε, οι αδελφοί Σπηλιωτόπουλοι, που ήσαντε Δημητσανίτες, ήρθανε από την Ύδρα κι εφτιάσανε  στη Δημητσάνα αρκετούς μπαρουτόμυλους. Μόλις άρχισε η επανάσταση, οι μύλοι εγινήκανε πιο πολλοί και, μάλιστα, λένε πως μπαρούτι εφτιάνανε και στα σπίτια τους ακόμα πολλοί Δημητσανίτες, εκτός από τους μπαρουξήδες που εδουλεύανε στους μύλους, και το κοπανάγανε στα χαβάνια που είχανε στο σπίτι....».


ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ

 

            Το μπαρούτι δεν ήταν αποτέλεσμα χημικής ένωσης αλλά μηχανικό μίγμα με αναλογία :

75% νίτρο

15% κάρβουνο

10% θειάφι

Το νίτρο (βοτάνιή τζιβερτζιλέ) η προμήθειά του προήρχετο από τα κόπρανα των γιδιών (γιδοφούσκια) η συλλογή γινόταν από τους βοταναίους που ήταν ειδικευμένοι τεχνίτες, η συλλογή γινόταν με σιδεροφτυάρια που άνηκαν στην εκκλησία της Αγ Κυριακής, αργότερα βέβαια το νίτρο γινόταν εισαγωγή από την Αίγυπτοκαι μετά από την  Δ Ευρώπη μέσω εμπορικών οίκων της Σμύρνης.

Το θειάφι  προερχόταν από την Σικελία και την Ν Ιταλίααλλά και μικρές ποσότητες από το Σουσάκι της Κορίνθου, την Ολυμπία και την Κέρκυρα.

Το κάρβουνο το κατασκεύαζαν στην Δημητσάνα από μικρά ξύλα  (ασφάκια, σπάρτα, κλήματα) και έπρεπε να είναι στεγνό , ελαφρύ και εύθρυπτο.



 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το νερό ήταν η δύναμη με την οποία κινήθηκαν οι μηχανές που παρήγαν το μπαρούτι.




ΣΤΑΔΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

 

  1. Ομογενοποίησης των πρώτων υλών διαρκούσε 4-5 λεπτά για το μπαρούτι κυνηγιού 1-2 ώρες για το μπαρούτι ανατινάξεως.
  2. Την αποξήρανση στον ήλιο
  3. Την κοκκοποίηση στα κόσκινα
  4. Το οριστικό στέγνωμα
  5. Την επιλείωση
  6. Την συσκευασία και την αποθήκευση.

Ένας μπαρουτόμυλος παρήγαγε 100κιλά την ημέρα αλλά τον χειμώνα η παραγωγή λιγόστευε λόγω μη ύπαρξης ηλίου.

      Η διακίνηση γινόταν από αγωγιάτες και εμπόρους.

 

 

 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Επιστολή του Εμμανουήλ Παπά προς τους προκρίτους των Σπετσών, με την οποία ζητάει να αγοράσει μπαρούτι για τις ανάγκες του αγώνα.
 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

-          ΟΙ ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΟΙ  της Ανδρομάχης Οικονόμου

-          ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ «ΤΑ ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΑ ΤΟΥ 1821» εκδόσεις Ιωλκός 1972

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η ΑΜΟΙΒΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΑΛΒΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ


Οι Αλβανοί πολέμησαν υπό τις διαταγές των τούρκων κατά της Ελληνικής Επανάστασης, με οπλίτες αλλά και με αρχηγούς.

Είναι γεγονός ότι οι Αλβανοί αποτέλεσαν τον στρατιωτικό βραχίωνα του Σουλτάνου κατά της Ελληνικής Επανάστασης και αν δεν ελάμβαναν μέρος  ή αν ήταν ουδέτεροι, η Επανάσταση με μεγάλη άνεση θα επικρατούσε και στην Ήπειρο και την Θεσσαλία.


 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς (Mustafa Reşit Paşa).




Φυσικά στον οκτάχρονο πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες συμμετείχαν και οι Τούρκοι και οι Αιγύπτιοι, αλλά το βάρος των επιχειρήσεων το σήκωσαν οι Αλβανοί, χαρακτηριστικό είναι  ότι υπήρξαν φιλέλληνες από παντού ακόμα και τούρκοι φιλέλληνες αναφέρονται, το μόνο έθνος που δεν είχε φιλέλληνες ήταν οι Αλβανοί.

Τέλος πάντων, με την βοήθεια του Θεού ελευθερωθήκαμε, οι Αλβανοί δίκαιο ήταν να ζητήσουν αμοιβή για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στον Σουλτάνο (κατά των Ελλήνων), φυσικά όσοι δεν άφησαν τα κόκκαλά από το λεπίδι των Ελλήνων, είχαν κάποιο κομπόδεμα από το πλιάτσικο που έκαναν.

Ο Σουλτάνος λοιπόν κάτω από τις πιέσεις των Αλβανών αποφάσισε να τελειώνει με τους μισθούς των τουρκαλβανών, ιδού τι γράφει ο  Κ.  Άμαντος:

«Ο Μέγας Βεζύρης Ρεσίτ Πασάς κάλεσε στο Μοναστήρι  της Πελαγονίας τους αρχηγούς των πολεμησάντων κατά της Ελλάδος Αλβανών δια να πληρώσεις εις αυτούς μισθούς και έξοδα. Προσήλθαν περίπου 400-500 φύλαρχοι και άλλοι Αλβανοί πρόκριτοι.
 

«Αφού τους υπεδέχθη ο Ρεσίτ καλώς και προσέφερεν εις αυτούς γεύμα, διέταξε κατά τινα παράταξιν του στρατού να τουφεκίσωσι τους θεώμενους Αλβανούς.

«Τοιαύτη περίπου ήτο πάντοτε η αμοιβή των Αλβανών δια τας υπηρεσίας προς τους Τούρκους».

 Ανάλογο ήταν το τέλος του οπλαρχηγού Ταφήλ Μπουζ που ήταν στην υπηρεσία του Ομέρ Βρυώνη. Το 1932 ο Κιουταχής τον σκότωσε σε συνάντηση που είχαν.

 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Αντίπαλοι των Ελλήνων αγωνιστών κατά την Επανάσταση, κάτω αριστερά:
Αλβανός οπλαρχηγός.
Κάτω δεξιά: βογιάρος από τη Βλαχία (νότια Ρουμανία).
Πίσω τους: οπλαρχηγός ατάκτων Χαϊντούτων/Χαϊντούκων.
Στο απώτερο πλάνο: Βόσνιος πολεμιστής.
Ολοι τους εκτός μάλλον από τον βογιάρο και τον Χαϊντούκο, χρησιμοποιήθηκαν από τους Οθωμανούς εναντίον των Ελλήνων, οι οποίοι τους αποκαλούσαν συνολικά χάριν συντομίας «Τούρκους», «Αλβανούς» και «Τουρκαλβανούς» παρότι μερικοί ήταν χριστιανοί (πίνακας του Angus McBride, copyright: Osprey publishing).




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΛΒΑΝΟΙ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ του Σ Ι ΚΑΡΓΑΚΟΥ εκδόσεις  Ι ΣΙΔΕΡΗ

ΟΙ ΒΟΡΕΙΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ του ΚΩΝ ΑΜΑΝΤΟΥ

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

ΒΥΘΙΣΗ ΤΟΥ RMS LACONIA





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο καπετάνιος του υποβρυχίου U-156 Werner Hartenstein.


Στις 12/9/1942 βυθίστηκε 130 μίλια βόρεια-βορειοανατολικά του Νήσος της Αναλήψεως, στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αφρικής, το ατμοκίνητο RMS LACONIA (20.000 τόνων), με 2.725 επιβάτες (463 αξιωματικούς και το πλήρωμα, 286 βρετανικό στρατιωτικό προσωπικό, 103 Πολωνοί, 80 πολίτες - κυρίως γυναίκες και παιδιά - και 1.793 Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου), από το γερμανικό υποβρύχιο U-156 υπό τις διαταγές του καπετάνιου KL Werner Hartenstein.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το RMS "LACONIA".

Το πλοίο Λακωνία  είχε αξιοποιηθεί για τη μεταφορά στρατευμάτων, συμπεριλαμβανομένων των αιχμαλώτων πολέμου, που ήταν στο Νότιο Ατλαντικό με προορισμό την Αγγλία.

Το πλοίο ήταν εξοπλισμένο με οκτώ πυροβόλα έξι ιντσών. Στις 22.00 το U-156 εξαπέλυσε δύο τορπίλες κατά του RMS LACONIA



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ναυαγοί του RMS "LACONIA" πάνω σε υποβρύχιο  που τους διέσωσε, μετά την αεροπορική επίθεση των Αμερικανών το υποβρύχιο πραγματοποίησε κατάδυση και οι άνθρωποι αυτοί έμειναν στην θάλασσα.




Στο ξεθώριασμα του φωτός του ήλιου, τα μέλη του πληρώματος του U-156 είδαν  ναυαγούς να  αγωνίζονται στο νερό για να επιζήσουν. Όταν πλησίασε το υποβρύχιο ο καπετάνιος Werner Hartenstein έκπληκτος άκουσε φωνές "Aiuto, aiuto". Ο Hartenstein ξεκίνησε  αμέσως μια επιχείρηση διάσωσης, κάλεσε επίσης σε βοήθεια υποβρύχια που βρισκόντουσαν κοντά. Το U-506 υπό τις διαταγές του Erich Wurdeman, και το U-507 υπό τις διαταγές του Harro Schacht  έσπευσαν  να βοηθήσουν  στην διάσωση. Αργότερα εντάχθηκε στην διάσωση και το ιταλικό υποβρύχιο Cappelini.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το πρώτο υποβρύχιο είναι το U-156 και το δεύτερο είναι το U-507, ενώ περισυνελλέγουν ναυαγούς από το RMS LACONIA, η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Oblt. z. z. S. Leopold Schuhmacher. Κατά τις προσπάθειες διασωσης της 15ης Σεπτεμβρίου 1942.




Στις 16 Σεπτεμβρίου και ώρα 11.25 π.μ., τα υποβρύχια εντοπίζει το Αμερικανό βομβαρδιστικό Β-24 Liberator που περιπολούσε  έξω από το νησί της Αναλήψεως. Οι επιζώντες κυμάτιζαν σημαίες του  Ερυθρού Σταυρού, ο πιλότος υπολοχαγός James Harden εξέπεμψε σήμα πίσω στη βάση του  για οδηγίες. Ο αξιωματικός υπηρεσίας καπετάνιος Robert C. Richardson   έδωσε  εντολή επίθεσης.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Πολίτες (συμπεριλαμβάνεται και η γυναίκα του καπετάνιου του RMS "LACONIA") σε βάρκα των υποβρυχίων που τους διέσωσαν.



Οι αμερικανοί επέστρεψαν και άρχισαν να ρίχνουν βόμβες βυθού αναγκάζοντας το γερμανικό υποβρύχιο U-156 με ελαφρές ζημιές να πλεύσει κάτω από το νερό αφήνοντας τους επιβαίνοντες ναυαγούς στην θάλασσα. Όλα τα υποβρύχια έκαναν  κατάδυση και διέφυγαν, τα  U-506 και U-507 επέστρεψαν  στην περιοχή αργότερα, μη θέλοντας να εγκαταλείψουν τα άτομα που είχαν σωθεί. Συνολικά, υπήρχαν περίπου 1.621 θάνατοι και 1.111 επιζώντες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ήδη είχαν επιβιβαστεί στα υποβρύχια.





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ναυαγοί του RMS "LACONIA" σε λέμβο του πλοίου τους. 


Οι ενέργειες του καπετάνιου Robert C. Richardson θεωρήθηκε από πολλούς ως έγκλημα πολέμου. Μετά τον πόλεμο καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε 11 έτη και έξι μήνες στη φυλακή.

 

 


 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο χάρτης που βυθίστηκε το RMS "LACONIA".
 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ Ουίστον Τσόρτσιλ εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ


Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

Η ΑΡΜΑΔΑ ΤΩΝ ΚΩΝΩΠΩΝ






ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η πορεία της εισβολής στην Γαλλία από τις 16 Μαΐου ως τις 21 Μαΐου 1940.

Το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα (ΒΕΣ) έχει βρεθεί ήδη σε δεινή κατάσταση 10 μεραρχίες Πάντζερ έχουν ήδη ωθήσει τους Βρετανούς ανατολικά του ποταμού Somme, το Βέλγιο είναι έτοιμο να συνθηκολογήσει οι δε δυνάμεις των Άγγλων και των Γάλλων αμύνονται στο Calais και την Lille προκειμένου να δοθεί ο χρόνος στους Βρετανούς να διασώσουν τις κύριες δυνάμεις του ΒΕΣ.

28 Μαίου 1940  ο Βελγικός στρατός συνθηκολογεί από τις 29 Μαίου μέχρι και 4 Ιουνίου που τελείωσε η επιχείρηση ΔΥΝΑΜΟ, οι Βρετανοί επιχειρούν να διασώσουν την ΒΕΣ και μέρος των γαλλικών στρατευμάτων έτσι για να μη διαταραχτούν οι συμμαχικές ισορροπίες μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας.

 





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ναυτική επιβίβαση των Βρετανικών δυνάμεων στην Δουνκέρκη.
 

Ο χώρος αποχώρησης έχει επιλεγεί η Δουκέρκη για να επιτευχθεί αυτή η επιχείρηση έχει επιστρατευτεί ο Βρετανικός στόλος η ΡΑΦ και ένας στόλος από ιδιωτικά πλωτά μέσα παντός είδους από βάρκες με κάποια μηχανή μέχρι ιστιοφόρα, αυτό ονομάστηκε «Η αρμάδα των κωνώπων».

 

Ο στόχος ήταν η διάσωση 45.000 άνδρες του ΒΕΣ, ο στόλος αυτός των ιδιωτικών πλεουμένων κατάφεραν να διασώσουν περίπου 340.000 ανδρών εκ των οποίων 27.000 ήταν Γάλλοι. Οι απώλειες του αγγλικού στόλου ήταν τρία αντιτορπιλικά εικοσιένα άλλα σκάφη και υπέστησαν ζημιά πολλά άλλα, αυτοί όμως που πραγματικά νίκησαν σ αυτή την μάχη ήταν οι Άγγλοι αεροπόροι οι οποίοι επέπεσαν επί της γερμανικής αεροπορίας και την υποχρέωσαν μετά από τις βαριές απώλειες που είχε να περιορίσει τις επιθέσεις της επί των ανδρών της ΒΕΣ και του Βρετανικού στόλου.

 




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Βρετανοί στρατιώτες αιχμάλωτοι (Ιούνιος 1940).




Φυσικά το βάρος της μεταφοράς το ανέλαβε ο στόλος αλλά από τις 29/5/1940 ένας στολίσκος από 400 μικρά σκάφη ξεκίνησε από τα νότια λιμάνια της Βρετανίας με προορισμό την Δουκέρκη, μέχρι το τέλος της επιχείρησης στην Δουκέρκη κινητοποιήθηκαν 860 τέτοια πλοιάρια, εκ των οποίων τα 700 βρετανικά και τα υπόλοιπα των συμμάχων τους. Τα πλοία αυτά μετέφεραν ανάλογα με το μέγεθός τους άνδρες του ΒΕΣ, χαρακτηριστικά ο πλοίαρχος Pim (φίλος του Ο Τσώρτσιλ) μπήκε σε ένα ολλανδικό πλοιάριο και σε διάστημα τεσσάρων ημερών διεκπεραίωσε 800 Άγγλους στρατιώτες.

Μέσα στην ήττα που δέχτηκαν οι βρετανοί χάρη στον πατριωτισμό των ιδιωτικών πλοιαρίων και του εμπορικού στόλου, που αδιαφόρησαν για τις επιθέσεις της γερμανικής αεροπορίας (αυτή που τέλος πάντων κατάφερνε να διαφεύγει από τις  λυσσασμένες επιθέσεις της ΡΑΦ), διέσωσε το σύνολο της ΒΕΣ.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Μεταφορά βρετανών με κάθε μέσο και κάθε τρόπο.




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Β ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ του Ουίστον Τσωρτσιλ εκδόσεις ΓΚΟΒΟΤΣΗ

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

ΣΤΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ


Στα βουνά της Μικράς Ασίας, ας πούμε στα μέρη του Αιδινίου, στις αρχές του 20ου αιώνα πολέμησε για πατρίδα, οικογένεια και λευτεριά ένας λεβέντης, κάτι σαν Διγενής  κάτι σαν Κλεφταρματωλός, πολλά δεν ξέρουμε μόνο ότι ο θρύλος και η παράδοση μας έσωσαν γνωρίζουμε.

            Η Τουρκιά ζούσε χρόνια που όλα έλεγαν ότι ο χαμός της πλησιάζει και όσο το θεριό το καταλάβαινε, τόσο και πιο πολύ  ζητούσε εκδίκηση και αίμα.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Τουρκικές σφαγές άμαχου πληθυσμού.




Σε ένα από τα πλούσια και ήρεμα χωριά της ανατολής ένας λεβέντης με χέρι ατσάλι και καρδιά ατρόμητη νυμφευόταν μια φτωχή όμορφη κοπέλα, τα πάντα ήταν έτοιμα το χωριό μετείχε, τα φαγητά για όλους πλούσια , αρνιά στη σούβλα, παραγεμισμένες γαλοπούλες με κάστανο, κουκουνάρι και σταφίδα, οι γυναίκες τηγάνιζαν τζιεράκια, παστουρμάδες κεφτέδες και ψάρια, οι ταβάδες με τα γλυκά κουγιουρουκόπιτες, γαλακτομπούρεκα και μπακλαβάδες ήταν ήδη έτοιμα, και ο γάμος είχε ήδη τελέψει στην εκκλησιά και ο γαμπρός κόλλησε πεντόλιρο στους οργανοπαίχτες για να αρχίσει ο χορός και το φαγοπότι, …. έτσι σαν ανατολίτικο παραμύθι….. Και σ΄ αυτή την στιγμή ακουστήκαν τουφεκιές και φωνές « Στρατή  σκότωσαν τον εξάδελφο σου τον Κώτσο και της χήρας της Ελένης τον γιό  και του Μανίσαλη τον έγγονα!». Σταμάτησαν τα βιολιά και το ούτι, πήρε ο Στρατής το τουφέκι του άγριος και βουβός, πήγε στον τόπο του φονικού είδε τον πρωτοξάδελφο του νεκρό με μια μαχαιριά στην πλάτη, λίγο πιο κει με σφαίρες στο κεφάλι ο καλύτερός του φίλος, στο ίδιο χώρο το εγγόνι του Μανίσαλη κρεμασμένο με σεντόνι  απ΄ το μπαλκόνι του σπιτιού.

            Σε περισυλλογή έπεσε ο Στρατής, στο τέλος φώναξε τον Καχραμάνογλου, τον Αλπεκίδη και τον Μπαλούρδο, για πότε μαζεύτηκαν 20 παλικάρια όλοι λιποτάχτες των Αμελέ ταμπουρού*  με μιαν απόφαση πήραν άλογα τροφές ρούχα και όπλα και το ίδιο βράδυ ανεβήκανε στο βουνό γιατί όλοι πίστευαν ότι απόφαση των Τούρκων είναι όλους να τους σκοτώσουν. Έτσι τελείωσε ο γάμος του Στρατή που άφησε νύφη αφίλητη και τραπέζι στρωμένο για να ανέβη στο βουνό.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Τα "ΑΜΕΛΈ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ" ήταν η "στράτευση" της μικρασιατικής νεολαίας και η όδευσή της σε ατέρμονες πορείες με σκοπό την εξόντωσή της.


Έκτοτε άκουγαν οι Τούρκοι το όνομά του και τρόμος τους έπιανε, έφτυναν τον κόρφο τους και για σατανά τον έλεγαν. Μα ό Στρατής ήθελε γιο για να εκδικηθεί στο πόδι του τους Τούρκους και δεν έχανε ευκαιρία να κατεβαίνει στο χωρίο του στην αγκαλιά της γυναίκας του, δεν άργησε και γεννητούρια είχε το σπίτι του αντάρτη. Τώρα όμως η μάνα του ψυχοραγούσε  και μήνυμα πήρε στο βουνά να κατέβη για να του δώκει την ευχή της, κατέβηκε λοιπόν πήδηξε μάντρες μη τον δουν στην γειτονιά, και του ζητήσουν να μεταφέρει θελήματα στα παλικαριά του, έτσι σαν γάτος σίμωσε το σπίτι μπήκε στο σπίτι της γριάς μάνας του, «εδώ είμαι μάνα» είπε και φίλησε το χέρι της, μα αυτή μάκραινε  από την ζωή και δεν άκουγε, δεν έβλεπε , δεν μίλαγε μα ζούσε ακόμα, εκεί τον βρήκε και η γυναίκα του και μαζί κλάψανε πάνω από την κούνια του γιού τους, η γυναίκα του 20 χρονών κοπέλα  λαχτάρησε να τον φιλέψει …μα δεν πρόλαβε γιατί τα παλικάρια του τρέξανε να του πουν πως το Τούρκικο ασκέρι κοντά είναι και λίγος χρόνος μένει τα άλογα να πάρουν και να φύγουν, μα ο νους του καπετάνιου άλλα έλεγε, « φέρτε φρύγανα να ανάψω φωτιές να φαινόμαστε ασκέρι θα τους παρασύρω όλους από την δεξιά πάντα, εσείς βρίσκετε καιρό να φύγετε από την αριστερή , αν προκάνω θα φύγω και εγώ αν όχι χαλάλι θα τους δώκω καλό μάθημα πρωτού πάρουν  την ζωή  μου». Ο λόγος του κουβέντα δεν σήκωνε, σαν έφυγαν φωτιά έβαλε κατά το σχέδιο του και έπιασε θέση μοναδική που φύλαγε την δημοσιά. «κιοπέκ» ** είπε και έπιασε το όπλο…. Ο Στρατής πολέμησε σαν λιοντάρι, την στερνή του σφαίρα την φύλαξε για τον εαυτό του…. Ο Τούρκος αξιωματικός έδωκε διαταγή να παν το παλικάρι στην πλατεία του χωριού , τον κάθησαν σε καρέκλα και έβαλε το ασκέρι να περάσει να τον χαιρετήσει. «Τέτοιους σας θέλω βρε σαν τούτονα τον γκιαούρη, όχι πλατσικολόγους και φονιάδες». Αυτή η ιστορία θυμίζει Μανιάκι  μα και Παπαφλέσσα κι ας έγινε στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : «Από τούρκο λοχία λιποτάκτη πήραμε τίς εξής πληροφορίες: Οι ανυπότακτοι Έλληνες καταδικάστηκαν σέ θάνατο κατά χιλιάδες, αλλά στήν πραγματικότητα τούς έστειλαν στήν περιοχή Bozanti, γιά να χρησιμοποιηθούν σέ κοπιώδεις εργασίες γιά τό άνοιγμα του τούνελ στό όρος Ταύρος. Αγνοείται τί έγιναν, αλλά γνωρίζουμε μεγάλος αριθμός είναι νεκροί.

Εδώ καί δύο χρόνια, όλος ο χριστιανικός πληθυσμός εξορίστηκε στό εσωτερικό, αφού του αφαιρέθηκαν τά πάντα. Από Σαμψούντα 60.000, από Αιβαλί 30.000. Γυναίκες καί παιδιά εξορίστηκαν. Μεγάλος αριθμός είναι νεκροί από τύφο. Ακόμα μία χρονιά αυτού του καθεστώτος καί η Τουρκία θά γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο όλου του χριστιανικού πληθυσμού.»

Γαλλικό ΓΕΣ / Υπηρεσία Πληροφοριών, 5 Σεπτεμβρίου 1917


 

*Αμελέ ταμπουρού = Τάγματα εργασίας, τα χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι στον 1ο Π.Π. για να εξοντώσου τους Έλληνες και τους Αρμένιους.

** Κιοπέκ = σκυλιά




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Μικρασιάτης αντάρτης.