Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΑΣ




Από της υπάρξεως του νεότερου κράτους, ποτέ δεν διέθετε η Ελλάς συγκοινωνιακή πολιτική.

Οι βάσεις τέθηκαν επί κυβερνήσεως Ι Μεταξά, από το 1927 όταν ήταν υπουργός συγκοινωνιών κατάρτησε πρόγραμμα δημοσίων έργων, οδοποιίας και σε μόλις τρία χρόνια διάρκεσε το έργο του κατασκευάστηκαν 3.000 χλμ, ακόμα κατασκευάστηκαν αντιπλημμυρικά και αποστραγγιστικά έργα (πλήθος οι επεμβάσεις του, που έφταναν στην μείωση της τιμής του εισητιρίου). Για να φτάσει στην μείωση του εισιτηρίου υπήρξε αντικατάσταση του γαιάνθρακα που εισάγαμε με τον λιγνίτη που παρήγαμε.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Αγροτικός διανομέας  (ταχυδρόμος) στα ορεινά χωριά του Νομού Τρικάλων. Είναι μια καινοτομία του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.




Τα τραίνα Πελοποννήσου  (ΣΠΑΠ) εξυγιάνθηκαν και μετονομάστηκαν σε ΣΕΚ  (είναι ο σημερινός ΟΣΕ) αλλά και δια της χρησιμοποιήσεως των ακτοπλοϊκών γραμμών και των λεωφορείων διεύρυνε  τις δυνατότητες επικοινωνίας.

Στις τηλεποικινωνίες ΑΠΌ Της 4ης   Αυγούστου δημιούργησε τον νεοσύστατο «Υφυπουργείον των τριών Ταυ» (Τηλέγραφος, Ταχυδρομείο και Τηλέφωνο).

Δημιουργήθηκε  η υπηρεσία Επιταγών και Δεμάτων που υπάρχει ακόμα και σήμερα, δημιουργήθηκε η αλληλογραφία μέσω  αγροτικών διανομέων και μειώθηκαν τα τέλη των Ταχυδρομείων, Το τηλέφωνο επεκτάθηκε  και στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου.

 


 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Οι ΣΕΚ βελτιώθηκαν σε σημείο να αντέξουν αλλά και να στηρίξουν τον ΕΣ κατά τον Ελληνοιταλικό πόλεμο.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ι ΜΕΤΑΞΑΣ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ του Ηλία Ι. Ηλιόπουλος εκδόσεις ΔΗΜΟΚΡΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ


 

 

 




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Φίλιππος Μαργαρίτης (1810-1892).


Ο πρώτος Έλληνας φωτογράφος ήταν ο Φίλιππος Μαργαρίτης (1810-1892) ο οποίος γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1810, ο πατέρας του ήταν εύπορος έμπορος  και βοήθησε οικονομικά αλλά και με το κύρος του την Ελληνική Επανάσταση, οι Τούρκοι ήθελαν να τον σκοτώσουν και κάτω από δραματικές συνθήκες διέφυγε στην επαναστατημένη Ελλάδα με την γυναίκα του και τα έξη παιδιά του, χάνοντας όλη την περιουσία του, με την απελευθέρωση ο κυβερνήτης Καποδίστριας έστειλε τους δύο γιούς του Γεώργιο και Φίλιππο να σπουδάσουν με έξοδα του Ελληνικού κράτους ζωγραφική, ο Φίλιππος σπούδασε ζωγραφική στην Βενετία.

Ο Γεώργιος Μαργαρίτης επιστρέφοντας το 1936 έφερε μαζί του ένα από τα πρώτα λιθογραφικά μηχανήματα που εγκατέστησε στο ατελιέ του στην οδό Ερμού.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Γυναίκα από τα Ψαρά. Φωτογραφία του Φίλιππου Μαργαρίτη, τέλη 19ου αιώνα (Φωτογραφικό Αρχείο  Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, Ναύπλιο).
 

Ο Φίλιππος Μαργαρίτης επέστρεψε το 1937 και εργάστηκε μαζί με τον αδελφό του. Το 1842 ο Φίλιππος Μαργαρίτης (Philibert Perreud) διορίστηκε καθηγητής στο σχολείο Τεχνών μέχρι το 1863. Ταυτόχρονα παρακολουθούσε  την εξέλιξη της φωτογραφικής τέχνης στην Ευρώπη, σύντομα έγινε γνώστης ηλιοτυπίας, της καλοτυπίας και της μεθόδου του υγρού καλλωδίου, το 1848 άνοιξε το πρώτο φωτογραφείο της Αθήνας στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Το φωτογραφείο αυτό ήταν μια άθλια παράγκα με υποτυπώδη μέσα και εγκαταστάσεις κατά τις φωτογραφίσεις του πίσω από το θέμα κρεμούσε πανό με τοπία που ζωγράφιζε ο ίδιος.

Στους πρώτους πειραματισμούς του χρησιμοποίησε την γυναίκα του Felicite ντυμένη με  τοπικές φορεσιές. Έχαιρε ιδιαίτερης φήμης λόγω της εύνοιας που του έδειχνε η βασιλική οικογένεια.




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Φωτογραφία του Μαργαρίτη.
 

Χάρη στον Φίλιππο Μαργαρίτη δασώθηκε η μορφή  πλήθους αγωνιστών της Επανάστασης (πρόκριτου Έδεσσας Π Ναούμ, του Χριστόλουλου Χατζηπέτρου κα), κληρικών, πολιτικών αλλά και της ελίτ του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους (Βασιλιά Όθωνα, Αμαλίας με τις κυρίες των τιμών, του πρίγκιπα της Δανίας Γεωργίου, τον πρίγκιπα Αλφρέδο, καθηγητών του Σχολείου των Τεχνών, του Βασιλιά Γεωργίου και της Βασίλισσας Όλγας κα) αλλά και απεικόνιση κτισμάτων αρχαιολογικών χώρων. Με τον αδελφό του φιλοτέχνησε τοιχογραφίες στο Ανάκτορο του Όθωνα.

 

Μετά την απομάκρυνση του Όθωνα δεν διέκοψε τις επαφές με τον έκπτωτο μονάρχη αλλά διατήρησε  σχέσεις με τον Γεώργιο Α.

Στο φωτογραφείο του έβαλε συνέταιρό τον παλιό μαθητή του Ιωάννη Κωνσταντίνου, ο οποιος και ο ίδιος ήταν ζωγράφος και καθηγητής στο πολυτεχνείο, έτσι ο φωτογραφείο του ονομάστηκε «Μαργαρίτης και Κωνσαντίνου» και προσέθεταν «Ζωγράφοι και Φωτογράφοι».

 

 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η γυναίκα του Φ. Μαργαρίτη Felicite, περ. 1855, άλατος, επιχρωματισμένη (από το λεύκωμα Athens & Grecian Costumes).
 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ του Άλκη Ξανθάκη εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Ο Λέων Τρότσκι στην Πρίγκηπο (Büyükada)



Ο Λέων Τρότσκι, ιδρυτής του Κόκκινου Στρατού, ήρθε να μείνει στην Πρίγκηπο στην Κωνσταντινούπολη το 1929, αφού ο Στάλιν τον εξόρισε από την Σοβιετική Ένωση. Ο πρώην επαναστάτης έζησε τέσσερα χρόνια σε αυτό το σπίτι αφού το πρώτο του σπίτι, επίσης στην Πρίγκηπο, κάηκε

 


 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η Πριγκήπος ένα νησί με αποκλειστικά Έλληνες κατοίκους, οι οποίοι σταδιακά εκτοπίστηκαν με διάφορες προφάσεις.

 

Ο Λέων Τρότσκι γράφει :

 

<< Στις 12 του Φλεβάρη, εισήλθαμε στο Βόσπορο. 'Ενας αξιωματικός της τουρκικής αστυνομίας ανέβηκε στο πλοίο, στο Μπιούκ-Ντερέ, για να δει τα χαρτιά των επιβατών. Με εξαίρεση την οικογένειά μου και τους πράκτορες της Γκεπεού, δεν υπήρχε κανείς άλλος ταξιδιώτης. Παρέδωσα στον αξιωματικό, για να την μεταβιβάσει στον Πρόεδρο της τουρκικής δημοκρατίας Κεμάλ Πασά, την ακόλουθη δήλωση : «Κύριε, μπροστά στις πύλες της Κωνσταντινούπολης, έχω την τιμή να σας γνωστοποιήσω πως δεν έφτασα στα τουρκικά σύνορα με τη θέλησή μου κι' ότι περνάω τα σύνορα αυτά μόνο δια της βίας. Παρακαλώ δεχθείτε την έκφραση της εκτιμησής μου.

- Λ. Τρότσκι, 12 Φεβρουαρίου» 1929. >>

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το παλάτι που έζησε ο Λ Τολστόι.




Η δήλωση αυτή δεν είχε συνέχεια. Το ατμόπλοιο μπήκε στο λιμάνι.

 <<Μετά από ένα ταξίδι 22 ημερών, και έχοντας καλύψει μία απόσταση 6.000 χμ., βρεθήκαμε στην Κωνσταντινούπολη. >>

 

<< Η Κωνσταντινούπολη υπήρξε στη ζωή μου ένα στάδιο απρόβλεπτο, αν και όχι τυχαίο. Βρίσκομαι εδώ καθηλωμένος - όχι για πρώτη φορά - και περιμένω υπομονετικά να δω τι θα επακολουθήσει. Χωρίς μία δόση "μοιρολατρίας" η ζωή ενός επαναστάτη θα ήταν γενικά αφόρητη. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, το διάλειμμα της Κωνσταντινούπολης στάθηκε μία εξαιρετική αφορμή για να κοιτάξει κανείς πίσω, εν αναμονή των περιστάσεων που θα επιτρέψουν πάλι να προχωρήσουμε. (...)>>

Το σπίτι του ρώσου επαναστάτη Λέων Τρότσκι στην Πρίγκηπο πωλείται. Σύμφωνα με την αγγελία που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Hurriyet, η τεράστια κατοικία των 950 τ.μ. που βλέπει τη θάλασσα του Μαρμαρά πωλείται προς 4,4 εκατομμύρια δολάρια. Το τριώροφο σπίτι κατασκευάστηκε πριν 150 χρόνια και βρίσκεται σε ένα οικόπεδο 3.600 τ.μ. Έχει  δεκαοκτώ δωμάτια, πέντε μπάνια και ένα τεράστιο οικόπεδο.

 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το πωλητήριο με όλα τα χαρακτηριστικά του σπιτιού.




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Λέων Τρότσκι, Η Ζωή μου, 1929 μετάφρ. από τα γαλλικά

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΟΥ




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ιωάννης Καποδίστριας (Κέρκυρα 10 Φεβρουαρίου 1776 – Ναύπλιο 9 Οκτωβρίου 1831).


 

«-Πού θα καταλύσωμεν απόψε; ηρώτησε τον πάριππον στρατάρχην της Πελοποννήσου.

-Εις του Δεσπότου.

-Πρέπει λοιπόν να φροντίσω, επανέλαβε μετά βραχείαν σιωπήν, να πληρωθώσιν όλα τα έξοδα.

-Ποία έξοδα; ηρώτησεν ο γέρων.

-Της τροφής μας, της τροφής των αλόγων και καθεξής.

-Και ποίος, υπερεξοχώτατε, πληρώνει τοιαύτα έξοδα; Ο Δεσπότης μάλιστα είναι άνθρωπος αγαπών την καλήν βούκαν και θα έχη πολλά και καλά φαγητά να μας δώση.

 

Και αληθώς ο μακαρίτης αρχιεπίσκοπος Κορίνθου Κύριλλος, προγάστωρ και πολύσαρκος υπέρ το μέτρον, ήτο τρυφηλός ως άλλος καρδινάλιος…(…)

 

-Δεν τα πληρώνετε σεις, ανεφώνησεν οργίλως ο Κυβερνήτης, και διά τούτο παραπονείται εξ αιτίας σας ο λαός.

– Και τι έχει να κάμη, υπερεξοχώτατε, ο λαός με το φαγητόν του Δεσπότου;

-Τι έχει να κάμη! ανέκραξεν εντόνως ο Κυβερνήτης, προσβλέψας βλοσυρώς τον ερωτήσαντα. Μόλις αύριον θ’ αναχωρήσωμεν και θα ρίψουν έρανον εις τους χωρικούς διά τα έξοδα του Κυβερνήτου, και το χειρότερον θα τα συνάξουν διπλά. Ούτω πως είσθε συνηθισμένοι σεις.

– Ηξεύρεις πώς το πάγει η υπερεξότης σου; είπε γελών ο Κολοκοτρώνης. Μίαν φοράν έπεσ’ ένας ποντικός εις ένα πιθάρι λάδι κι επνίγηκεν. Ο οικοκύρης τον ηύρε μετά δύο ημέρας και, ενώ τον ανέσυρεν, εφώναζε η οικοκυρά. “Πρόσεξε μη στάξ’ η ουρά του και βρωμίση το λάδι”.

-Δεν εννοώ ποίαν σχέσιν έχει ο μύθος σου με τα έξοδα του Δεσπότου, είπε αδημονών ο Κυβερνήτης.

-Μεγάλην, υπερεξοχώτατε. Διότι, είτε πληρώσωμεν είτε μη, ο Δεσπότης θα συνάξη τα γρόσια. Τα εδικά μας τα έξοδα είναι το λάδι της ουράς του ποντικού.

 

Και εσιώπησεν μεν ο Κυβερνήτης, την δ’ επιούσαν απέτισε μέχρι λεπτού τα δαπανηθέντα.

Ότε δ’ εζητήθη ο λογαριασμός της δαπάνης, ο οικοδεσπότης προσβληθείς, εγέλασεν υπεροπτικώς. Μαθών όμως ότι τοιαύτη ην η εντολή του Κυβερνήτου, τοσούτον ωργίσθη ώστ’ εσημείωσε και του άλατος την αξίαν.».

 




 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γέρος τοῦ Μωριᾶ, εἶναι τό πρόσωπο ἐκεῖνο πού ὄχι μόνο πίστεψε στήν ἰδέα ὁ Καποδίστριας νά γίνει ὁ κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά ἐργάστηκε σκληρά γιά τόν σκοπό αὐτό. Στά Ἀπομνημονεύματά του φαίνεται ἀπογοητευμένος μέ ὅσους ἐκ τῶν Ἑλλήνων θέλησαν νά κυβερνήσουν καί θεωροῦσε τόν Καποδίστρια ὡς τήν καλύτερη λύση στό ζήτημα τῆς ἡγεσίας. Καταγράφουμε τήν ὑπόθεση ὅπως ὁ ἴδιος ἀναφέρει: «Καί ἐσηκώθηκα καί ἔκραξα τόν Μεταξᾶν, καί ἐπῆρα καί δέκα νομάτους τό μεσημέρι, καί δέν ἤξευρε ἄλλος κανένας ποῦ ὑπάγω, μόνον τόν Νικηταρᾶν ἔκραξα καί τοῦ εἶπα νά ἔχῃ τήν ἔγνοιαν, νά μήν γίνῃ κανένα σκάνδαλον, ἕως ὅπου νά ἔλθω. Ἡ συνέλευσις τῆς ἤρχετο θαῦμα, μήν ἠξεύροντας ποῦ ὑπάγω. Καί ἐπῆγα εἰς τό ποτάμι τοῦ Πόρου, καί οἱ βάρκες τοῦ Ἄμιλτον ἔκαναν νερό, καί ἐμπήκαμεν εἰς μίαν βάρκα, καί ἐπήγαμεν ἐπάνω στήν φρεγάτα. Μᾶς ἐδέχθηκε ὁ Ἄμιλτον καί ἐκάτσαμεν εἰς ὁμιλίαν, τοῦ λέγω:
-Καπιτάν Ἄμιλτον, ἤλθαμεν νά πάρωμεν τήν συμβουλήν σου … γνωρίζεις τούς Ἕλληνας ἀπό ἐδῶ καί τόσους χρόνους. Τούς ἐβάλαμεν ὅλους νά μᾶς κυβερνήσουν, καί ποτέ δέν μᾶς ἐκυβέρνησαν καθώς ἔπρεπε, καί βλέποντες ὅτι δέν ἔχομεν ἄνθρωπον πολιτικόν νά μᾶς κυβερνήσῃ, ἤλθαμεν νά σέ πάρωμεν εἰς γνώμην».
Ἀφοῦ ὁ Κολοκοτρώνης τόν ρωτᾶ ἄν ἐκεῖνος ἔχει ὑπ’ ὄψιν του κάποιον ἱκανό, ἀπό ὅπου καί νά εἶναι, ὁ διάλογος καταλήγει ὡς ἑξῆς:
«Τάχα δέν μᾶς δίδει ἡ Ἀγγλία ἕνα πρόεδρον, ἕνα βασιλέα; Ὁ Ἄμιλτον ἀπαντᾶ «Ὄχι, ποτέ δέν γίνεται!..
-Δέν μᾶς δίδει ἡ Φράντζα;
-Ὁμοίως, μᾶς ἀποκρίθῃ.
-Ἡ Ρωσσία;
-Ὄχι!..
-Ἡ Προυσία;
-Ὄχι!..
-Ἡ Ἀνάπολι;
-Ὄχι!..
-Ἡ Ἱσπανία;
-Ὄχι, δέν γίνεται!..
Ἀφοῦ ἐμελέτησα ὅλα τά βασίλεια.
-Σάν δέν μᾶς δίδουν τοῦτες οἱ αὐλές, τί θά γίνωμεν ἡμεῖς;
Μᾶς ἀποκρίθηκε, ὅτι:
Τηρᾶτε νά εὑρῆτε κανέναν Ἕλληνα.
Ἡμεῖς ἄλλον Ἕλληνα ἀξιώτερον δέν ἔχομεν, μόνον νά ἐκλέξωμεν τόν Καποδίστριαν!..
Ἐγύρισε καί μ᾽ ἐκύτταξε ἀκούοντας τό ὄνομα Καποδίστριας καί μοῦ εἶπε: Πάρτε τόν Καποδίστρια …διότι ἐχαθήκατε!... Στήν συνέχεια, ὁ Κολοκοτρώνης ἀνέλαβε τήν ὅλη διαδικασία γιά τήν ἐκτέλεση τῆς συμφωνίας: «Τήν αὐγήν ἐσυναχθήκαμεν καί ὑπογράψαμεν διά τόν Καποδίστριαν. Ἄρχισαν καί ἔκαμαν τά γράμματα τῆς προσκλήσεως, τά ἔστειλα ἀπό τρία μέρη, καί ἔτσι ἐτελείωσε ἐκείνη ἡ ὑπόθεσις».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ “ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ”

Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΜ ΚΙΜΠΟΥΡ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ


Η τέταρτη αραβοισραηλινή σύραξη του 1973 που ονομάστηκε πόλεμος του Γιομ Κιπούρ («Εξιλασμός» στα Ελληνικά) βρήκε την Ελλάδα σε μεταπολιτευτική περίοδο, η δικτατορία της 21ης Απριλίου είχε αυτοκαταργηθεί και είχε δρομολογηθεί η επάνοδος της χώρας σε κοινοβουλευτική τροχιά.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Γ. Παπαδόπουλος με τον Αμερικανό πρέσβη Χ. Τάσκα (δεξιά) και τον τότε μόνιμο αντιπρόσωπο των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Ν.Ν. Κέννεντυ.


Για τον πόλεμο αυτό στις 13 Οκτωβρίου 1973 η στάση την μεταβατικής πολιτικής κυβέρνησης καθορίστηκε με την δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών Χρ Ξανθόπουλου – Παλαμά:

«Αι φιλικαί σχέσεις της Ελλάδος με τας αραβικάς χώρας, αποκλείουν οιανδήποτε συμμετοχήν, είτε άμεσον είτε έμμεσον, είς τυχόν ενεργείας στρεφομένην εναντίον αυτών….».

Στην συνέχεια αποκλείστηκε η χρησιμοποίηση του εναέριου και θαλάσσιου Ελληνικού χώρου, δηλαδή ήταν μια τηλεγραφική διακήρυξη προς τις ΗΠΑ.

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής δημοκρατίας Γ Παπαδόπουλος έκανε διάβημα προς τον πρέσβη των ΗΠΑ Χ Τάσκα και με δύο λόγια του έλεγε ότι ο πόλεμος αυτός μπορεί να δημιουργήσει πυρηνικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ και ότι τρεις ναυτικές μονάδες με πυρηνικό εξοπλισμό του 6ου Αμερικάνικου Στόλου ελλιμενίζοντο στην Ελευσίνα και πιθανά να αποτελούσαν στόχο της ΕΣΣΔ, για τον λόγο αυτό τα πλοία των ΗΠΑ θα πρέπει να αποπλεύσουν.

 

Με δύο λόγια ο Γ Παπαδόπουλος έδωσε πόδι σε αμερικάνικα πλοία πράγμα που ποτέ στο παρελθόν αλλά και στο μέλλον δεν αποτόλμησε κανείς.

 




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Τα γεγονότα του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ χρησιμοποιήθηκαν για να εκβιάσουν οι ΗΠΑ δικαίωμα ελιμενισμού των πλοίων τους και μεγαλύτερη δυνατότητα χρήσης του αεροδρομίου της Ελευσίνας κατά την διάρκεια του πολέμου Γιομ Κιπούρ.



Τον εναέριο χώρο της Ελλάδος τον παραβίασαν και οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, η Ελλάδα παραπονέθηκε και στις δύο υπερδυνάμεις για τις παραβιάζεις αυτές.

 

Μέσα σ αυτή την κατάσταση λαμβάνει χώρα τα γεγονότα του Πολυτεχνείου! Και τότε εκβιαστικά έρχονται οι ΗΠΑ και ζητούν : «…τροποποίηση της αρχικής συμφωνίας του 1953 και η χρησιμοποίησις του αεροδρομίου της Ελευσίνος…».

Ο υπουργός Εξωτερικών απάντησε αρνητικά και ενημέρωσε τον Σπ Μαρκεζίνη. Ο Σπ Μαρκεζίνης στην συνέχεια επισκέφτηκε τον Γ Παπαδόπουλο και «…τόνισε το εθνικώς επικίνδυνοντου αιτήματος…. Προς τιμήν του υπήρξε κατηγορηματικός και χωρίς δισταγμούς, συμφωνών μου απάντησε <ΒΕΒΑΙΩΣ ΟΧΙ>…. Η αντίδρασις Παπαδοπούλου ήταν άμεση, εχρησιμοποίησε μάλιστα μια βαρύτατη έκφραση για το αμερικάνικο αίτημα…».

 




 

Τι ακριβώς είπε ο Γ Παπαδόπουλος για  τους Αμερικάνους;

 

«Επισκέφθην τότε τον Παπαδόπουλον, ο οποίος συμφώνησε με εμέ απολύτως, χαρακτηρίσας μάλιστα τους Αμερικάνους ως ΓΚΑΓΚΣΕΡΣ….».

 

Για αυτή την στάση του Γ Παπαδόπουλου ο Αμερικάνος διπλωμάτης Τζων Ντέυ σε δεξίωση ενώπιον 30 δημοσιογράφων, στρατιωτικών, πολιτικών και διπλωματών δήλωσε:

«Πρέπει να αλλλάξετε την Κυβέρνησι Μαρκεζίνη και να διώξετε τον Γ Παπαδόπουλο. Εμείς οι Αμερικάνοι δεν θέλουμε ούτε τον ένα, ούτε τον άλλο!....».

 

Ο Μαρκεζίνης σημείωσε: «Ο Κίσσιγκερ είχε ενοχληθεί» ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ ήταν ακόμα σε εξέλιξη και η απόρριψη των απαιτήσεων των Αμερικάνων μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου είχαν καθορίσει την μοίρα της Κυβέρνησης Μαρκεζίνη.

 

 


 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Η κυβέρνηση Μαρκεζίνη (8 Οκτωβρίου 1973 - 25 Νοεμβρίου 1973)
 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ του Μ Ν Χατζηδάκη

 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 1972 – 1974 του Σπ Μαρκεζίνη

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ  του Σπ Μαρκεζίνη

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ του Σπ Μαρκεζίνη

 

 

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΣΑΤΙΡΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΦΕΡΗ


 

 

«Οι αντάρτες στη Μ Ανατολή»

Ο Σεφέρης κατά την διάρκεια της κατοχής βρίσκεται στην Μ Ανατολή προϊστάμενος της Κεντρικής Υπηρεσίας Τύπου της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης του Καίρου.

 


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Συνέδριο του Λιβάνου, σε διάλειμμα εργασιών. Από αριστερά προς τα δεξιά: Κ. Πυρομάγλου, Ι. Μεταξάς, Αλ.. Σγουρδαίος, Δ. Στρατής, Αλ. Μυλωνάς, Π. Ρούσος, Π. Κανελόπουλος, Αλ. Σβώλος, Μιλπ. Πορφυρογένης, Ι. Σοφιανόπουλος, Γ. Κάρταλης, Ν. Ασκούτσης, Στ. Μεταξάς (με στολή), Φ. Δραγούμης (κεφάλι), Γ. Σακαλής (καθιστός) Δ. Λόντος (Αλέξανδρου Ξύδη -ΑΣΚΙ).


Με το σατιρικό ποίημα «Οι αντάρτες στη Μ Ανατολή» αναφέρεται στην συνάντηση των δύο Ελλάδων την εξόριστη και την αντιστασιακή,  10 Αυγούστου ως 17 Σεπτεμβρίου 1943 στον Λίβανο. Το ποίημα είναι μια ακριβή απεικόνιση των γεγονότων με μια ματιά σατιρική και με σκέψεις στην γεοπολιτική των Συμμάχων σε σχέση με την Ελλάδα.

"Ήσυχοι ήμασταν ας πούμε

Εδώ που λαχε να ζούμε

Μες την ζέστη την ογρή

Μες την Μέση Ανατολή.

 

Φούσκωνε και το ποτάμι

Φούσκωναν και τα μυαλά

Κι ήμασταν σαν το καλάμι

Στην παχιά αγρποποταμιά.

 

Όταν ήρθαν οι αντάρτες

Με πιστόλες κια με χάρτες

Να ταράξουν την ζωή μας.

 

Ήρθε ο Ρούκας, ήρθε Ντύμας

Ο Κατάρλης με τον Πύρρο

Και ο Δεσπότης με τον Τζίρο,

Και τους βάλαν στα αψηλά

Με χαφιέδες και δροσιά

Να θυμούνται τα βούνά

«Τι γυρεύουν ; τι γυρεύουν;»

Φώναζαν οι παροικίες

«Τι γυρεύουν ; τι γυρεύουν;»

Φώναζαν στις νταχαμπίες.

 

«Ποιός τους έφερε δω πέρα

Να μας πάρουν τον αέρα;»

«Μην τους έφεραν οι Σύμμαχοι;

«Αλλ αυτοί μας αγαπούν

Και δεν θέλουν την αμάχη

Στους λαούς που πολεμούν

Για να ζήσει η ανθρωπότη

Έξω απ της σκλαβιάς τα σκότη».

 

«Μη τους φέραν οι Αραπάδες

Για να πάρουνε μπαξίσι;»

 

«Αδελφέ μου οι Ελληνάδες

Που γλεντούν με κάθε κρίση,

Αυτοί πάλι βρήκαν κάτι

Να μας κ’οψουν το ραχάτι».

 

Κίτρινος και σιωπηλός

Όταν τον ρωτήσουν κάτι,

Μ ένα νεκρωμένο μάτι

Τους κοιτάει και τους ρωτά:

«Που τα βρήκατα όλα αυτά;

Τι ναι αυτός ο λουκουμάς;

Άετζι μπουρτζι και λουλάς,

Πράσινα άλογα και θειάφι,

Δεν τ αφήνετε στο ράφι

Με μια τρύπια κατσαρόλα,

Μ ένα πράσο, με μια φόλα-

Μολονότι ορθόν θα ήτονα

Να ρωτήσετε και τον γείτονα,

Να ρωτήσετε τον χασάπη,

Να ρωτήσετε τον αράπη

Που πουλάει ζεστά σουδάνια

Καλοχώνευτα κια σπάνια».

 

Οι αντάρτες σαν τον είδαν

Πήγε να τους φύγει η βίδα.

Μέρα νύχτα συζητούσαν,

Μέρα νύχτα πολεμούσαν,

Για να βρούνε κάποια λύση

Στης Ανατολής την κρίση

Που ήταν πια μασκαραλίκι.

 

 

Μα οι Εγγλέζοι που τους θρέψαν

Χωρίς να πληρώνουν νοίκι,

Έπαψαν να παίζουν πρέφα

Και σαν να μοιράζαν κόλλυβα

Τους εμάζευαν αθόρυβα

Και τους έστελναν ξανά

Στα ψηλά τους τα βουνά."

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Το ξενοδοχείο όπου πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο του Λιβάνου, σε διάλειμμα εργασιών
 (Φ.Α. Γ.Γ. Επικοινωνίας - Γ.Γ. Ενημέρωσης).



Πίσω από το σατιρικό ποίημα κρύβονται πραγματικά πρόσωπα:

Ρούκος = Πέτρος Ρούσσος (ΚΚΕ)

Ντύμας= Ανδρέας Τζήμας (ΚΚΕ-ΕΛΑΣ)

Κατάρλης = Γεώργιος Καρτάλης (ΕΚΚΑ)

Πύρος = Κομνηνός Πυρομάγλου (ΕΔΕΣ)

Δεσπότης = Κώστας Δεσποτόπουλος (ΕΑΜ)

Τζίρος = Ηλίας Τσιριμώκος (ΕΛΔ)

Αλλά κια πραγματικές καταστάσεις και πολιτικές Ελληνικές και Διεθνείς. Τις  πρωτοβουλίες και ο προγραμματισμός για την επαφή ξεκίνησε από την Αθήνα από συναντήσεις Τζήμα κια Μάγιερς, η συνάντηση λοιπόν δεν ήταν αιφνίδια, αλλά κια η αποχώρηση της αντιπροσωπείας των Βουνών έγινε χωρίς να πετύχει κανέναν από τους βασικούς της στόχους.

Το όλο κλίμα στήθηκε με αριστοτεχνικό τρόπο μέσα σε ένα σατιρικό ποίημα από τον διπλομάτη και ποιητή Σεφέρη, το ποίημα έμεινε άγνωστο και δεν συμπεριελήφθηκε σε καμμιά ποιητική συλλογή του Σεφέρη, βγήκε λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του ποιητή με επιμέλεια του Γ Π Σαββίδη το 1976.

 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Σεφέρης  στο γραφείο τύπου στο  Κάιρο το 1942.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

ΚΑΤΟΧΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ εκδόσεις ΤΑ ΝΕΑ ιστορία

ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΩΝ Β εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1993 του Γεωργίου Σεφέρη.

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΔΕΣ ΓΙΑ ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ


 
 

 

Ο επικεφαλής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα Στούρε Λιννέρ για τη σφαγή του Διστόμου γράφει:

 


 Παντρευτήκαμε στις 14 Ιουνίου. Ο υπεύθυνος της ελληνικής επιτροπής, Έμιλ Σάντστρομ, παρέθεσε γαμήλιο γεύμα προς τιμήν μας. Αργά το βράδυ με πλησίασε και με απομάκρυνε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα μπορούσαμε να μιλήσουμε οι δυο μας. Μου έδειξε ένα τηλεγράφημα που μόλις είχε λάβει: οι Γερμανοί έσφαζαν για τρεις ημέρες τον πληθυσμό του Διστόμου, στην περιοχή των Δελφών, και στη συνέχεια πυρπόλησαν το χωριό. Πιθανοί επιζώντες είχαν ανάγκη άμεσης βοήθειας. Το Δίστομο ήταν μέσα στα όρια της περιοχής την οποία, την εποχή εκείνη, ήμουν αρμόδιος να τροφοδοτώ με τρόφιμα και φάρμακα. Έδωσα με τη σειρά μου το τηλεγράφημα στην Κλειώ να το διαβάσει, εκείνη έγνεψε κι έτσι αποχωρήσαμε διακριτικά από τη χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μα ώρα αργότερα ήμασταν καθ’ οδόν μέσα στη νύχτα. Απαιτήθηκε ανυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα έως ότου διασχίσουμε τους χαλασμένους δρόμους και τα πολλά μπλόκα για να φτάσουμε, χαράματα πια, στον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε στο Δίστομο. Από τις άκρες του δρόμου ανασηκώνονταν γύπες από χαμηλό ύψος, αργά και απρόθυμα, όταν μας άκουγαν που πλησιάζαμε. Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου και για εκατοντάδες μέτρα, κρεμόντουσαν ανθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα με ξιφολόγχες, κάποια εκ των οποίων ήταν ακόμη ζωντανά. Ήταν οι κάτοικοι του χωριού που τιμωρήθηκαν με αυτό τον τρόπο: θεωρήθηκαν ύποπτοι για παροχή βοήθειας στους αντάρτες της περιοχής, οι οποίοι επιτέθηκαν σε δύναμη των Ες Ες. Η μυρωδιά ήταν ανυπόφορη.

Μέσα στο χωριό σιγόκαιγε ακόμη φωτιά στα αποκαΐδια των σπιτιών. Στο χώμα κείτονταν διασκορπισμένοι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, από υπερήλικες έως νεογέννητα. Σε πολλές γυναίκες είχαν σχίσει τη μήτρα με την ξιφολόγχη και αφαιρέσει τα στήθη, άλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, με τα εντόσθια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό. Φαινόταν σαν να μην είχε επιζήσει κανείς…

Μα να! Ένας παππούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα είχε καταφέρει να γλιτώσει τη σφαγή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον τρόμο, με άδειο βλέμμα, τα λόγια του πλέον μη κατανοητά. Κατεβήκαμε στη μέση της συμφοράς και φωνάζαμε στα ελληνικά: «Ερυθρός Σταυρός! Ερυθρός Σταυρός! Ήρθαμε να βοηθήσουμε».

Από μακριά μας πλησίασε διστακτικά μια γυναίκα. Μας αφηγήθηκε ότι ένας μικρός αριθμός χωρικών πρόλαβε να διαφύγει προτού ξεκινήσει η επίθεση. Μαζί με εκείνη αρχίσαμε να τους ψάχνουμε. Αφού ξεκινήσαμε οι τρεις μας, διαπιστώσαμε ότι [η γυναίκα] είχε πυροβοληθεί στο χέρι. Τη χειρουργήσαμε αμέσως με χειρουργό την Κλειώ. Ήταν το ταξίδι του μέλιτός μας…

Λίγον καιρό αργότερα η επαφή μας με το Δίστομο θα αποκτούσε και έναν αξιοσημείωτο επίλογο. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγματα, αφού μια γερμανική μονάδα κατάφερε να περικυκλωθεί από αντάρτες ακριβώς στην περιοχή του Διστόμου.

Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως θεωρηθεί από τους Έλληνες ως ευκαιρία για αιματηρή εκδίκηση, πόσω μάλλον που η περιοχή εδώ και καιρό είχε αποκοπεί από κάθε παροχή βοήθειας σε τρόφιμα. Ετοίμασα λοιπόν φορτηγά με τα αναγκαία τρόφιμα, έστειλα μήνυμα στο Δίστομο για την άφιξή μας και έτσι βρεθήκαμε στο δρόμο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ.

Όταν φτάσαμε στα όρια του χωριού, μας συνάντησε μια επιτροπή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη, με μακριά, κυματιστή, λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ο αρχηγός των ανταρτών, με πλήρη εξάρτυση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχαρίστησε εκ μέρους όλων που ήρθαμε με τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε: «Εδώ είμαστε όλοι πεινασμένοι, τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερμανοί αιχμάλωτοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε, είμαστε τουλάχιστον στον τόπο μας. Οι Γερμανοί δεν έχουν χάσει μόνο τον πόλεμο, είναι επιπλέον και μακριά από την πατρίδα τους. Δώστε τους το φαγητό που έχετε μαζί σας, έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους». Σ’ αυτή του τη φράση γύρισε η Κλειώ το βλέμμα της και με κοίταξε. Υποψιαζόμουν τι ήθελε να μου πει με αυτό το βλέμμα, αλλά δεν έβλεπα  πλέον καθαρά. Απλά στεκόμουν κι έκλαιγα…

 


 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Οι Γερμανοί ήδη το 1944 γνώριζαν ότι έχασαν τον πόλεμο. Στη λύσσα τους επάνω γιατί αντιμετώπιζαν προβλήματα με τον ΕΛΑΣ φτάνουν στην κωμόπολη του Δίστομου. Αποκλείουν τις εισόδους και αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Και φυσική κατάληξη της επιχείρησής τους ήταν η σφαγή και η λεηλασία.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


Η Οδύσσειά μου του Στούρε Λιννέρ

H ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ - SCHWARZBUCHES

DER BESATZUNG
 

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΕΡΙ ΧΡΙΣΤΟΥ


 

 

Η αρχαιότερη μαρτυρία για τον Χριστό προέρχεται από τον Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος (Gaius Plinius Secundus), ο οποίος πέθανε από «ασφυξία» κατά την έκρηξη του Βεζουβίου το 79 μΧ 23 Αυγούστου, σε ηλικία 56 χρονών, άρα ήταν σύγχρονος του Χριστού (Γεννήθηκε στο Κόμο το 23 μ.Χ). Ο ανιψιός του, Πλίνιος ο Νεότερος, γράφει ότι τον είδαν να καταρρέει και να πεθαίνει «αφού ανέπνευσε δηλητηριώδη αέρια εκπεμφθέντα από το ηφαίστειο». Ωστόσο, οι Σταβίες απείχαν 16 χιλιόμετρα από τον κρατήρα και οι σύντροφοί του δεν έπαθαν τίποτα, επομένως είναι πιθανότερο ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος να πέθανε από άλλη αιτία, π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο ή έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς ήταν παχύσαρκος.  Στην ηφαιστειολογία ο Πλίνιος τιμήθηκε με τον όρο πλίνια έκρηξη (ή «πλίνεια»), που αναφέρεται σε μία πολύ βίαιη έκρηξη ηφαιστείου, της οποίας η στήλη της σποδού φθάνει μέχρι τη στρατόσφαιρα. Ο όρος «υπερπλίνια» ("ultra-plinian") αναφέρεται στον βιαιότερο δυνατό τύπο μιας πλίνιας εκρήξεως, όπως αυτή της καταστροφής του Κρακατόα.

 
 
 













ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Ο Gaius Plinius Secundus ( 23 πΧ  – 79 μΧ 23 Αυγούστου).



Ο Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος ήταν συγγραφέας, φυσιοδίφης και φυσικός φιλόσοφος, καθώς και στρατιωτικός και ναυτικός διοικητής της πρώιμης Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και προσωπικός φίλος του αυτοκράτορα Βεσπασιανού.

Μετά 40 χρόνια από την ανάσταση του Χριστού μας έδωσε σχετική μαρτυρία, σαν πηγές στα βιβλία του  χρησιμοποίησε 500 περίπου Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς και διάβασε περίπου 2.000 έργα τους.

Στο βιβλίο του 30 (Pinius Hist nat 30,11) μιλώντας για τα είδη της μαγείας γράφει:

 

Est et elia magices factio a mose et Ioanne et Jesu ac iudaeis pendens, sed multis millibus annorum post Zoroastrem

Δηλαδή:

«Υπάρχει κι άλλη αίρεση της μαγείας που κατάγεται από το Μωυσή και τον Ιωάννη και τον Ιησού και τους Ιουδαίους, αλλά πολλές χιλιάδες χρόνια μετά τον Ζοροάστρη».

Προφανώς με την αναφορά στον Ιωάννη ο Πλίνιος αναφέρεται στον Ιωάννη τον βαπτιστή.

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΕΞΩΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ του Κ Σιαμάκη εκδόσεις ΑΘΩΣ

HISTORIA NATURALIS του Gaius Plinius Secudus 30,11